Lullaby for Lunatics - Andrea Mircheska @Public Room (18.06.26)
Photos by Viktor SokolovskiПрв концерт на Андреа Мирческа под нејзино име, со наслов Lullaby for Lunatics. Покрај Андреа, останатите членови беа музичарите кои свират со неа во Taxi Consilium (Филип Букршлиев, Благојче Томевски, Драган Теодосиев), плус Нинослав Спировски (Светлост, Galactic Efendi). Според насловот, очекував нешто мирно можеби дури и медитативно најверојатно излажана од зборот lullaby, за кратко време ми текна дека целосно го имав заборавено вистинското значење на зборот lunatics (лудаци).
Концертот започна со нежниот и прекрасен глас на Андреа, која полека нѐ воведе во приспивната песна од насловот, за потоа веднаш да нѐ исфрли во бура од интензивен звук, кога сите инструменти се приклучија одеднаш. Беше интересно да се слушне како една група на музичари кои толку добро се познаваат и свират заедно долго време, звучат толку различно само затоа што музиката доаѓа од поинаков ум. Често свират заедно, но во овој случај на музиката и пристапуваа од перспективата на Андреа. Како да се слуша истиот бенд, но од сосема поинаков агол.
Токму тука се појави женственоста во музиката, не женственост во смислата во која најчесто би се очекувало, туку оној вид што Андреа секогаш го внесува во свирењето бас, длабока и бескромпромисна. Ја открива дивата жена во себе, и преку звук ја префрла нескротливата женска енергија која постои во сите нас. Во текот на целиот концерт се чувствував како тој дух постепено се буди и се насочува кон “лудаците” од насловот.
Претпоставував дека зборот “lunatics” етимолошки потекнува од месечината (лат. Luna) затоа што се верувало дека чудните луѓе оживуваат ноќе. Испадна дека етимологијата е малку различна. Порано се верувало дека она што луѓето го сметаат за чудно или нестабилно, се засилува за време на полна месечина. Вечерта на концертот немаше полна месечина, но музиката совршено припаѓаше на оние што го сакаат светот по зајдисонце, што наоѓаат утеха во тишината на градот и уживаат во музика која го извлекува умот надвор од секојдневните рутини. Повлекувајќи се од досадата кон авангардноста на слободната форма на џезот.
Освен моментите во кои пееше Андреа, музиката често звучеше како гласен, пискав фри џез. Саксофонот и бас-кларинетот се бркаа еден со друг, но истовремено остануваа во постојан дијалог, движејќи се како да дишат со ист здив. Басот и тапаните константно се надополнуваа, тоа секогаш се случува кога Андреа и Драган свират заедно. Создаваат ритам секција што делува природно. А над нив, гитарата вриштеше со свој интензитет, истовремено слевајќи се со ансамблот и додавајќи густ, речиси амбиентален слој на звук.
Концертот заврши со Lonely Woman на Орнет Колман. Нивната верзија траеше подолго и звучеше поразиграно и пооптимистично од оригиналот, но одговараше на атмосферата.
Изгледаше како да публиката има лична поврзаност со музиката. А, покрај тоа, нешто што ретко се случува, низ целиот настап, најголемиот дел од нив беа целосно фокусирани кон слушање на музиката.
The first concert of Andrea Mircheska under her own name, titled Lullaby for Lunatics. Beside her, the other musicians on stage were the people who play with her in Taxi Consilium (Filip Bukrshliev, Blagojche Tomevski and Dragan Teodosiev), joined by Ninoslav Spirovski (Svetlost, Galactic Efendi). Based on the title, I was expecting something calm, mellow, perhaps even meditative, probably led by the word “lullaby”. Little did I know that I had forgotten the real meaning of the word lunatics.
The concert opened with Andrea's soft and beautiful voice, gently introducing the lullaby before suddenly throwing us into a storm of intense sound, all the instruments entering at once. It was interesting to hear how a group of musicians who know each other so well could sound so different simply because the music came from a different mind. These are players who perform together often, yet here they were approaching the music only through Andrea's perspective. It felt like hearing the band from a completely different angle.
What emerged was not the kind of femininity people would expect. The music carried the same strength Andrea brings to her bass playing: deep and uncompromising. It revealed the wild woman inside, the untamed feminine energy that exists beneath the surface of all of us. Throughout the set, it felt as if that spirit was being awakened and directed toward the "lunatics" of the title.
I always assumed the word lunatic was connected to the moon because strange people were thought to come alive at night. It turns out the connection is slightly different. It was believed that what people considered odd or unstable became even stranger during the full moon. While it wasn't a full moon on the night of the concert, the music felt perfectly suited to those who enjoy the world after hours, who find comfort in the quietness of the city and enjoy the music that brings our minds outside the routines of everyday life.
Apart from Andrea's occasional singing, the music often drifted into noisy, screaming free jazz. The saxophone and bass clarinet chased each other while remaining in a constant dialogue, moving as if they shared the same breath. The bass and drums constantly supported one another, something that always happens when Andrea and Dragan play together. They form a rhythm section that feels completely natural. Above them, the guitar pushed forward with its own intensity, blending into the ensemble while adding a dense, almost ambient layer of sound.
The concert ended with Ornette Coleman's Lonely Woman. Their version stretched the piece further and felt more cheerful than the original. It actually worked pretty well.
It seemed like the audience had a personal connection to the music, and something that rarely happens on events, almost everyone was focused on the concert and listening to the music.
