GusGus Live @MKC (15.09.2026)
Written by: Irena Stevanovska and Stefan Alijevikj
Photos by: Dimitar Apostolov -Zewlean
Ирена:
Додека се поткаснуваме трошки култура од нашиот културен колапс, испаѓа дека GusGus се супер за потхранување на носталгијата. Во цело срање во кое постоиме, барем имавме нешто на кое што можеме да ѕенѕаме (shout out to Тео Ѕенѕ, ќе му го користам зборот). Голем дел од поголемите концерти кои ги имаме и онака се само потсетник на тоа што било порано, па затоа таква беше и публиката. Повеќето таму беа заради носталгија. Млади луѓе речиси и немаше, јас, со моите 30 години бев меѓу најмладите таму...
Надвор од мене, МКЦ беше полн после долго време, со публика (колку и да е базирана на носталгија) жедна за нешто да се случува во градот, место каде што ќе може да се игра барем саат и 45 минути (кога веќе не можеме повеќе). Редици од луѓе кои чекаа да влезат, внатре беше целосно полно, како што МКЦ не било одамна. Се обидуваш да најдеш место каде што би стоел/а за почетокот на настапот, туркајќи се низ топлината од телата наоколу, и кога ќе го најдеш, од време на време мораш да погледнуваш на горе само за да фатиш барем малку свеж воздух. GusGus почнаа да излегуваат еден по еден, во нивниот природно фабулозен стил.
Оваа група, која не сака ниту да се нарекува група (туку колектив), започнале како автори на музика на кратки филмови во Исланд. Иако никогаш немале идеја да станат нешто големо, станале една од најважните групи (или колективи) во Исланд. Слободата во нивниот израз ги довела до таму каде што се денес, а дури и после триесет години, тоа е она што сеуште ги издвојува од другите артисти. Biggi Veira излезе прв на сцена, по него Daníel Ágúst, со неговиот неверојатен вокал уникатен танц. Нивниот сет започна скромно ѕенѕачки. Само нè загреваа со бавни танцувачки движења. И веќе после неколку минути, проблематичните мисли кај мене започнаа: “..ова не ме задоволува, премногу ми е мејнстрим”. И, всушност и беше премногу мејнстрим, дури и пред многу години кога ги открив тагирани како “trip-hop” на last.fm, но и тогаш, и сега некако ги задоволија моите потреби.
Мислам дека на сите ни требаше позитивната ѕенѕ енергија што ја донесоа во денсинг салата во МКЦ. Нè извадија од меланхолијата и анксиозноста на обичните животи. Дури и со звукот на кошаркарска топка од бас-тапанот, синтовите со високи тонови што ме потсеќаат на музиката што не ја сакав кога ќе ја слушнев на радио како дете, и која секогаш ја осудував верувајќи дека луѓето ја сакаат само затоа што не можат да си ги слушнат сопствените мисли поради високофреквентните звуци кои ги произведува - и тоа им дава некаков мир, или женските вокали, комбинирани со сѐ што спомнав погоре кои звучат како рандом хаус од 2000те, вашата демек длабокомислечка рецензентка успеа да ја тргне настрана меланхоличната потребата да бара длабочина дури и во музиката и едноставно продолжи да ужива во топлината и потта на луѓето околу неа.
Се држев така до моментот кога морав да излезам надвор на воздух. Забележав дека почна да се згужвува надвор пред МКЦ. Се вративме внатре и беше малку повоздушесто од претходно, со малку повеќе простор за стоење (маалку). Јас, заземајќи простор барем за двајца со ранецот (извинете на сите што стоевте околу мене), конечно најдов место каде што можам да стојам без да удирам тројца околу мене со ранецот со секој потег. И баш тогаш, дојде моментот кога Daníel Ágúst нѐ остави со инструменталниот звук на Biggi. Тука доаѓа делот каде што не можам да се жалам на високи фреквенции, кои не ја задоволуваат мојата страсна љубов кон саб-бас. Последните неколку траки (можеби пет) беа баш задоволувачки. Забележав дека го оставиле најдоброто за крај. Синтовите станаа James Holden coded, a сѐ останато звучеше како конечно да се навлегува во длабочината на губење и несвесност што ја барав. Дури и со враќањето на вокалите, сеуште звучеше апстрактно. (Многуте) луѓе кои останаа и покрај огромната жештина во просторот, и мирисот на прдежи заради сите IQOS цигари наоколу, конечно можеа да изиграат до крај. Последниот половина час го добивме електронското искуство за кое и дојдовме (барем јас...).
Стефан:
Пријатно се изненадив летово кога видов дека GusGus повторно ќе доаѓаат во Скопје. Без многу размислување купив билет за концертот закажан за 15 септември, во Денсинг салата на МКЦ. По автоматизам мислев дека концертот ќе се одржи во петок или сабота, бидејќи GusGus се викенд материјал. Малку се сецнав, и јас и моите пријатели кои исто така земаа карти, кога разбравме дека концертот всушност ќе се случува во ден како вторник. Во ред, само обичен вторник. Како една од поновите песни на GusGus. Си реков, ќе си поминеме убаво во секој случај. Така и беше.
Додека се приближував кон МКЦ со моите пријатели, се сетив дека за мојата редовна вторничка вечерна радио емисија „Вртлог“ на Канал 103, чие студио е ептен блиску до МКЦ, имав подготвено двочасовна плејлиста, главно составена од траки на GusGus. Избор што сигурно не баш би им се допаднал на дел од колегите во радио.
Иако послабо го слушав овој исландски состав во изминатите неколку години, нивната музика отсекогаш ми била драга и на значаен начин ми ги има одбележано моите дваесетти години; и не само мене, туку и на доста мои пријатели. Немало домашна забава, дали тоа било роденден или Нова година, а да не пуштиме некоја од иконичните музички теми што се наоѓаат на нивниот веројатно најдобар и најпрославен албум „Arabian Horse” од 2011, којшто впрочем беше сè уште доста актуелен (или нам ни беше актуелен) во 2017 кога GusGus и последно ги гледавме на журка во Скопскиот саем, во хала 5, а тоа беше и последниот настан што го проследив таму пред зданието да биде срамнето до земја и заменето со уште еден нов мол.
Спомените од таа априлска вечер пред девет години сè уште понекогаш си ги раскажуваме; се сеќавам дека нè раздени кога си заминавме, и баш беше фина толпа. Фина беше толпата и на овој септемврски концерт. Околу 20:30 часот веќе имаше цела редица за проверка на билети пред влезот на МКЦ. Не бевме сигурни дали МКЦ е спремен за ваков поголем концерт, а очекувавме и дека ќе биде доста жешко горе во Денсинг салата.
Таквите грижи околу концертниот простор барем на кратко исчезнаа од моите мисли кога започна сетот некаде пред 21:00 часот. После долгото повикувачко интро, што веднаш почна да ги задоволува моите потреби за добар бас, прва беше интерпретирана траката „Deep Inside”, возбудлива тема што е сместена токму на почетокот од култното албумско остварување „Arabian Horse” на GusGus. Со тоа, гласот на Даниел Агуст Харалдсон ја воведе публиката во подлабоко електрично патување кое траеше речиси два часа. Во најавата што следеше после првата изведба, Агуст рече дека вечерта ќе изведуваат и постари и понови ствари од нивниот прилично богат музички каталог.
Музиката на GusGus најчесто лебди на границата со позабавната електроника, приемчива е за поширок круг на луѓе, а сепак внатре во нивниот соничен свет живее и по некој експеримент и секако ладните исландски осцилации, или барем таков е филмот што може да те стрефне како слушател. Повеќе од триесет години откако се формирани,
GusGus остануваат мајстори на електронската музика и сè уште знаат како да направат добра забава, дури и кога околу тебе станува тешко да се дише. Го докажаа тоа и оваа обична вторничка вечер во септември.
Со вистинско уживање ги проследив изведбите на нивните големи хитови и веќе класични електронски траки „Over” и „Arabian Horse”, кои беа поместени во првиот дел од концертот, и за разлика од претходниот концерт на сајмиште, овој пат беа изведени со женски вокал во живо. Енергична и шармантна беше девојката што го придружуваше Даниел Агуст во изведбите. Во салата стануваше сè пожешко со секоја наредна песна, а дел од моите пријатели еден по еден почнаа да се откажуваат и излегуваа надвор во холот на МКЦ. Истовремено, снема ладно пиво во фрижидерите на МКЦ, па вработените продолжија да служат топло пиво. Баш ви фала дечки од МКЦ!
Во вториот дел од концертот, музиката премина кон поновите електроники, помеки и пософистицирани, дури на моменти и генерични, карактеристично за Gus Gus во нивната трета декада. Во секој случај, држеа темпо, иако и ним на сцена сигурно им беше исто толку топло колку што ни беше и нам долу во публика.
Исланѓаните го затворија концертот со две постари нумери. Претпоследната изведба беше за „Аdd this song” чија студиска верзија трае околу единаесет минути, и траката станува здодевна некаде кон средината, така што добро што изведбата во живо на оваа песна не траеше исто толку долго. За самиот крај, го зачуваа својот најпознат хит, оној што повремено може да се слушне и на комерцијалните радио станици, а што можеби помладите генерации веќе и не го препознаваат како некој култен денс класик.
Во исчекување на крајот, во целосно-вжештената атмосфера на денсинг салата каде што веќе немаше ниту грам кислород, Даниел Агуст се искачи на диџејскиот пулт, застана покрај колегата Биги Виера и почна да го ниша телото во ритамот на „David“. Изгледаше одлично за своите педесет и седум години. Последниот ушен оргазам за таа обична вторничка вечер, пред да излеземе надвор за да земеме свеж воздух и да се упатиме назад за дома.
Немаше ниту полноќ, видов на часовникот. Овој пат не ме раздени на GusGus како тогаш на сајмиште, но нивната музика секако баш добро ми дојде и ме живна.
Irena:
While we’re getting the crumbs of culture in our falling cultural societal collapse, GusGus is a fabulous band to go with. At least in all the shit around we had something good to dance to. Everything that happens around anyway is just a remembrance to what happened in the old times, that’s how the audience in here was. Everyone was there based on nostalgia. Young people were nowhere to be found, me, with my 30 years was among the youngest ones there…
Outside of me, MKC was full after a long-time, with crowds thirsty for something to happen in the city, a place where we can dance at least for an hour and 45 minutes, if not more. Rows of people waiting to get in, inside was completely full. You try to find a place to stand so you can catch the beginning of the show. You get inside into the warmth of the bodies of everybody and you have to look up from time to time to get at least a bit of fresh air. GusGus were coming out one by one in their natural fabulous habitat.
This band that doesn’t want to call themselves a band, (rather a collective), started as a soundtrack maker of short films in Iceland. While never planning to become something big, they became one of the most important bands (or collectives) in Iceland. The freedom of their expression has brought them to where they are today, and even after thirty years that’s what still separates them from other artists. Biggi Veira came on stage first, followed by Daníel Ágúst, with his amazing vocal and dance moves. Their set started dancey but modestly dancey. Just warming us with slow dance moves.
A few minutes in, I just started with my problematic mind: “"oh, this doesn’t satisfy me, oh this is too mainstream for me”, It was, in fact too mainstream for me, even a lot of years back when I discovered them labelled “trip-hop” on last.fm, but it did satisfy my needs, then and also now. I think we all needed the positive dance energy they brought to the Dancing stage in MKC. They took us out of the melancholia and anxiety of our ordinary lives. Even if we got the basketball sounding kicks from time to time, the high-tones synths that remind me of music that I didn’t like on the radio when I was a child, and the one I always judged because I believed people like it only because they can’t hear their thoughts because of the high-frequency sounds that are being produced, and it gives them comfort, or female vocals combined with everything I mentioned, sounding like the basic mainstream house music from the 2000’s, your “deep-thinking” reviewer was able to set aside the melancholy and the “deep” way of looking into the music and enjoy in the heat and sweat of the people around.
Then we took an outside break for cold air and a few breaths, I noticed that in front of the venue it started to become crowded, we went back inside, it was a bit more airy than before and there was a bit more space to stand. Me, taking space for at least two people with my backpack (sorry for everyone around me), finally found the place to stand and not feel guilty for hitting people behind me with the backpack in every move. And around that time was the moment when Daníel Ágúst left us in the instrumental sound of Biggi. That’s the part where I can’t whine about frequencies or tones that don’t belong there according to my passionate love toward sub-bass. The last few tracks, (maybe like 5) were exactly my taste, I notice they saved the best for last. The synths became James Holden coded, and the rest sounded like it finally went into the depth of getting lost and not being aware of how life should be like. Even when the vocalists came back, it still sounded abstract. The (many) people that stayed beside the enormous heat in the venue and the smell of farts because of all the iQos cigarettes around, got to dance themselves away. The last half an hour we experienced the electronic experience we went for.
Stefan:
I was pleasantly surprised this summer when I saw that GusGus would be coming to Skopje again. Without giving it much thought, I bought a ticket for the concert scheduled for September 15 at the Dancing Hall of MKC. Automatically, I assumed the concert would take place on a Friday or Saturday, because GusGus are weekend material. I had a bit of a jolt, as did my friends who had also bought tickets, when we realized that the concert was actually happening on a Tuesday. All right, just an ordinary Simple Tuesday. Like one of GusGus’s newer song titles. I told myself we’d have a good time anyway. And we did.
As I got closer to the venue with my friends, I remembered that I had put together a two-hour playlist, mostly made up of GusGus tracks, for my regular Tuesday evening radio show, Vrtlog, on Kanal 103, whose studio is just a short walk from MKC. I was probably making a few of my radio colleagues raise their eyebrows at my choice of music for the evening.
Although I haven’t listened to this Icelandic band as much over the past few years, their music has always been dear to me and has marked my twenties in a significant way. And not just mine, but those of quite a few of my friends as well. There was hardly a house party, whether a birthday or New Year’s Eve, where we didn’t put on one of the iconic tracks from their probably best-known and most celebrated album, Arabian Horse, released in 2011. As a matter of fact, the album was still very much in rotation, or at least felt that way to us, in 2017, when we last saw GusGus at a party at the Skopje Fair, in Hall 5. That was also the last event I attended there before the entire complex was razed to the ground and replaced by yet another new shopping mall.
We still occasionally talk about the memories from that April night nine years ago. I remember that it was already dawn when we left, and it was a really nice crowd. The crowd was nice at this September concert, too. By around 8:30 p.m., there was already a long line for ticket checks at the entrance to MKC. We weren’t sure whether MKC was ready for a concert of this size, and we also expected it to get pretty hot upstairs in the Dancing Hall.
Those concerns about the venue disappeared from my mind, at least for a while, when the concert started sometime before 9 p.m. After a long introductory call that immediately started satisfying my craving for some good bass, the first track performed was “Deep Inside,” an exciting tune placed right at the beginning of GusGus’s cult 2011 album Arabian Horse. With it, the voice of Daniel Ágúst Haraldsson ushered the audience into a deep electric journey that lasted almost two hours. In the introduction that followed the first performance, Ágúst announced that they would be playing both older and newer material from their rather rich musical catalogue.
GusGus’s music often floats on the border of more accessible electronic music. It appeals to a wider audience, yet somewhere inside their sonic world there is always room for an experiment or two, along with those cold Icelandic oscillations, or at least that’s the kind of feeling you might get as a listener. More than thirty years after their formation, GusGus remain masters of electronic music and still know how to throw a good party, even when it becomes difficult to breathe around you. They proved it on that simple Tuesday night in September.
I thoroughly enjoyed their performances of the big hits and now-classic electronic tracks “Over” and “Arabian Horse,” which came in the first part of the concert. Unlike their previous performance at the fairgrounds, this time both of these two tracks were performed with a live female vocalist. The artist accompanying Daniel Ágúst on vocals was wonderfully charming and energetic. It was getting hotter in the hall with every song, while some of my friends began giving up one by one and heading outside into the MKC foyer. At the same time, the MKC refrigerators ran out of cold beer, so the staff continued serving warm beer. Thanks a lot, guys at MKC!
In the second part of the concert, the music shifted toward newer electronic material, softer and more sophisticated, at times even generic, which is characteristic of GusGus in their third decade. In any case, they kept the pace, even though it must have been just as hot onstage for them as it was for us down in the audience.
The Icelanders closed the concert with two older tracks. The penultimate song was “Add This Song,” whose studio version runs for around eleven minutes, and which becomes tedious somewhere around the middle, so it was probably for the best that the live performance didn’t last quite as long. For the very end, they saved their best-known hit, the one that can occasionally still be heard on commercial radio stations, although younger generations may no longer recognize it as the cult classic it is.
As we waited for the end, in the completely overheated atmosphere of the Dancing Hall, where there wasn’t a single molecule of oxygen left, Daniel Ágúst climbed onto the DJ booth, stood next to his colleague Biggi Veira, and began swaying his body to the rhythm of “David.” The fifty-seven-year-old artist was serving some stunning moves and looks. The final eargasm on that simple Tuesday night, before we went outside to get some fresh air and head back home.
It wasn’t even midnight, I noticed on the clock. This time GusGus didn’t keep me out until dawn like they did at the fairgrounds, but their music certainly did me a lot of good and perked me up.
