Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp Live @Dom Na Arm (1.10.26)
Photos: Dimitar Apostolov -Zewlean
Под огромен транспарент на кој гордо стоеше испишано „103“, пред „Домот на Армијата“, „Семоќниот оркестар“ Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp ја почести Македонија со вистински налет на музички магии и хаос, оркестрирани до совршенство.
Ова дефинитивно беше музика во духот на Стотројка, бидејќи оркестарот успеа да измеша најразлични жанрови, а за среќа, најголемиот дел од нив едноставно те тераа на танцување. Не мислам дека е особено лесно да се постигне тоа со еден оркестар, но тие немаа никаков проблем да влезат во ритамот, вештина што очигледно ја усовршувале во текот на своите 20 години постоење. Иако видливо едвај чекаа да удрат со сета сила, групата трпеливо почека последните пијано-акорди од продолжената композиција на Elektro Kultura да одекнат на отворениот простор во центарот на градот. Тоа беше навистина трогателен момент, како дополнување на настанот со кој се одбележуваа 35 години од постоењето на Канал 103.
Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp ме потсетија на три други многубројни музички состави што сум имал можност да ги гледам во живо, а кои некако успеале и да одат на турнеи: The What Cheer? Brigade, The MarchFourth Marching Band и Mount Righteous. Сите тие беа неверојатно возбудливи за гледање. OTPMD не се исклучок, па искрено им симнувам капа за нивната долговечност и способноста да патуваат на турнеи со толку многу луѓе и инструменти! Би рекол дека имаше најмалку десет изведувачи, кои свиреа заедно како добро подмачкана машина. Беше вистинско чудо да се присуствува на нивните композиции, преполни со енергија, панк и фанк. Панк-елементот особено дојде до израз на самиот крај, кога сите инструменти замолкнаа, освен електричните гитари, кои продолжија да рокаат со сета сила — достојно рамо до рамо со Sonic Youth.
Морам да споменам и дека секогаш е вистинско уживање да се гледаат двајца тапанари како жестоко удираат на своите комплети, како што во последно време прават Osees, или како што пред години правеа The Melvins, а можеби сè уште го прават одвреме-навреме. Имаше дури и два големи тимпани! И две маримби! Не сум сигурен дека воопшто можам точно да ги опишам сите инструменти што ги имаа на сцената, но, како што веќе споменав, секој од нив беше одлично искористен и придонесуваше за моќниот заеднички звук. Ми се допадна и тоа што имаат неколку талентирани пејачи, што на настапот му даваше уште повеќе карактер на вистински рок-концерт. А рокаше и тоа како, со сè, вклучувајќи и четири песни на бис! Дури и кога веќе бев подготвен да ја завршам вечерта, тие повторно ме вовлекоа во својата музичка вртелешка, и благодарен сум што останав до самиот крај.
Би сакал да споменам и колку ми беше мило што успеав да погледнам дел од она што беше најавено како „предгрупа“, документарниот филм „Yugo Goes to America“. Како Американец што пораснал во осумдесеттите години, секако се сеќавам дека се зборуваше за Yugo и за неговата репутација, па затоа ми беше особено интересно да го погледнам овој филм, кој се обидува да го истражи прашањето: „Што значи да се биде најлош?“ Една од поуките што ги извлеков е дека мора да му се оддаде признание на нешто што важи за „најлошо“, а сепак е сè уште живо и по 40 години.
Нека Yugo продолжи да ги преминува границите и да патува низ земјите, исто како и моќниот Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp.
Below a giant banner emblazoned with "103", and in front of the "House of the Army", the "All-Powerful Orchestra" Marcel Duchamp graced Macedonia with a barrage of supremely-orchestrated magical musical mayhem.
It was certainly music aligned with the spirit of Stotrojka, as this orchestra was able to mix a variety of genres, and thankfully, most of it demanded dancing. I don't think this is something particularly easy to do with an orchestra, but they had no trouble getting into the groove, an art which they appear to have cultivated well in their 20 years of existence. Although visibly-eager to let it rip, the group patiently waited as the final piano chords of an extended Elektro Kultura composition rang out into the open air of city center. It was truly a poignant addition to an event recognizing 35 years of Kanal 103.
Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp reminded me of three other very large ensembles I've seen, who managed to somehow tour, which include The What Cheer? Brigade, The MarchFourth Marching Band, and Mount Righteous, all of which were very exciting to experience. OTPMD is no exception, and I sincerely applaud their longevity, and ability to tour with so many people and instruments! I'd say there was at least 10 performers, all playing together like a well-oiled machine. It was a marvel to bear witness to their compositions, supercharged with energy, punk and funk. As for the punk, this was very clear to me at the end, when every instrument fell away except the electric guitars, as they continued thrashing in fine fashion, right up there with the likes of Sonic Youth.
I should also note it's always a treat to see two drummers tearing it up together on full kits, like Osees have been up to lately, or like The Melvins did years ago, and maybe still do on occasion. There was even two big timpani drums! And two marimbas! I'm not sure I can even accurately describe all the instruments they had, but as I've touched on earlier, each was put to good use, and created a powerful whole. I also like that they have multiple talented singers, which helps make it more like a rock show, and rock they did, complete with a four-song encore! Even when I was ready to call it a night, they drew me back in, and I'm thankful to have seen it through to the end.
I should also mention how delighted I was to catch part of the "opening act", the documentary film, "Yugo Goes to America". As an American who grew up in the '80's, I definitely remember hearing about the Yugo and its reputation, so it was very interesting to see this film, which sought to explore the question: "What does it mean to be the worst?" One takeaway for me is that you have to pay respect to something known as "the worst", that is still alive 40 years later. May the Yugo continue crossing countries, as well as the mighty Orchestre Tout Puissant Marcel Duchamp.
