The Young Gods Live at MKC (14.03.26)
Photos by: Leni Von Geleva Прв пат за Young Gods чув преку татко ми. За нивниот концерт под кале, за шутките, за дружбите, за старите добри денови. Ме понесе приказната, признавам, па кога видов дека свират во МКЦ искрено се израдував, и иако знаев дека триесет години подоцна не можам да се надевам на истата енергија, сепак не можев да ги пропуштам. Купив карти од книжара, сакајќи да добијам некој артефакт за колекцијата, ама наместо тоа добив два не толку споменити А4 листови со код за скенирање.
Кога стигнав пред МКЦ го видов она што се двоумев дали да го очекувам. Јас бев најмал таму. Пред очи ми прелетаа сцени од деновите кога моите ме влечеа по концерти на свои десет години, па запотените тетки и чичковци околу мене ми се смешкаа и ме галкаа по главата. Бев среќен дека сите старци излегле и се забавуваат, но и немирен дека сѐ уште постои поделбата на стари и млади бендови. Секако тука главен виновник е цената, ама морам да признаам дека сакав да видам и помлади ликови. За среќа по некое време почнаа да се појавуваат, па желбите и очекувањата ми се сретнаа на пола пат.
За пред-групата не сакам многу да зборувам. Не ги гледав цели, па не сакам да носам заклучоци од половични доживувања. Групата беше Tout Blue, и беа еден од тие бендови кои освен ако не си ги видел заедно на сцена, не би претпоставил дека се познаваат, камо ли да свират заедно. Имаа електроника, виолончело, многу вешто отсвирена гитара и еден лик кој секоја песна менуваше инструмент. Пеаа мантрично и занесено, на почеток ми беа малку досадни, а кога таман затворив очи и се внесов тие се поклонија и заминаа.
Како и да е, излеговме на пауза за да се спремиме за Young Gods. Да кажам најпрво дека не дојдов сосема спремен за овој концерт. Го ислушав најновиот албум – Appear Dissapear, и ми се допадна, а покрај него го знаев само Only Heaven од 1995, кој многу ми беше драг и вистински го гледав како нивно ремек дело. Останатото ми беше бегло поминато, но како и повеќето луѓе кои под кале ги слушале за прв пат и јас сакав да го доживеам овој концерт како едно неочекувано изненадување.
Се качивме и се сместивме, не за бргу потоа се појавија на сцената. Еден мал и полничок белоглав чичко на електроника, еден франкенштајновски избушавен и висок лик на тапани и пејач и гитарист што многу ми личеше на Стив Албини, висок и некако најполн со енергија. Почнаа со првата од новиот албум што е одлична песна и некако со секоја следна песна се втурнував сѐ повеќе во нивниот свет.
Забавни беа тројцата да се пратат. Тапанарот – Бернард Тронтин имаше некоја старошколска мирна Стив Коупленд става, што на почеток малку ми сметаше бидејќи сакав подиво да ги гмечи тапаните, но подоцна ми легна. Франс Трајхлер - гитаристот беше особено забавен за пратење дека беше најжив, знаеше на моменти да застане и да прави некои Мајкл Жира потези и мантрични танцови и постојано подрипнуваше како му е мило дека е таму. Но сајзеристот – Чезаре Пици, беше за мене оној што го направи концертот, иако најздрвен од сите, звуците што излегуваа од неговите справи беа звучни чудовишта. Некогаш се смалуваа во звучни црви и некогаш прелетуваа како звучни мушички. Секогаш ме воодушевува звук што не знам како е настанат и од каде доаѓа.
Секако мора малку и да се пожалам. Иако не е непознато мислење ама мора рутински да се споменува - звукот во денсинг салата не чини. Тивките делови беа јасни, ама тивки, а гласните делови беа гласни ама зашмрљани. Голем дел од концертот беше недоволно гласен а чинелите од тапаните беа речиси нечујни.
Како и да е, како што минуваше концертот сѐ повеќе се навикнував и внесував, макар што повеќето песни не ги знаев. Се гледаше дека спојот на овие тројца музичари е нешто посебно. Нешто повеќе од само збирот на нивните делови. Звукот им беше свој, иако се содржеше од познати елементи. Свиреа електронска, трип хоп музика во рок ен рол манир и рок ен рол песни во електронски манир. Добро жонглираа со различните атмосферите без да направат турли тава.
Пеењето на Франц Трајхлер е моќно и уникатно, но мора да признаеме дека не е најисклучителен вокал. Слично како кај Роберт Дел Наџа од Massive Attack, пеењето на Трајхлер не е баш мелодично. Вокалните линии се најчесто сочинети од само неколку тонови, отпеани гласно или со шепот и гребење, што често имаат добар ефект но се деулмно ограничени во опсекот на чувства што може да ги предизвикаат. Сепак, не е залудно што Massive Attack толку често имаат гости вокалисти. Секако Young Gods не се Massive Attack, но чувствувам дека има легитимитет во таа споредба.
Уште еден аспект што ми делуваше како со истраен рок беа аранжманите. Често беа предвидливи и со некакво механичко повторување на строфите и рефрените. Знаејќи дека Only heaven е албум со презабавни форми и аранжмани, тоа малку ме разочара. Можеби е заради моите очекувања да отсвират нешто од тој албум што останаа неисполнети. Концертот имаше и бис, два биса дури, можеби 2 часа траеше целиот, а немав желба да излезам. Во секој случај, тоа би го нарекол успех.
Концертот заврши. Симнувајќи се надолу гледав во толпата која делуваше заситено. Препознав многу ликови по скалите со кои се расприкажавме, муабетот после продолжи на плато, па се дотркала сѐ така до кисела вода. Можеби ова не беше тој често прераскажуван концерт под кале, со диви и запотени шутки, туку беше некоја негова посталожена варијанта. За повеќето луѓе таму ова беше концерт за носталгичарење, за будење на заспаните младешки чувства. Мене исто така ме врати во едно друго време. Во време во кое јас сум мало човече довлечкано од неговите родители на пиво фест на кое не му останува ништо друго освен да впива сѐ околу себе. Овој пат татко ми не беше, па остана на мене да му ја вратам приказната и да му кажам за шутките, за дружбите, за новите добри денови.
I first heard about Young Gods through my father. About their concert under the Kale fortress, the mosh pits, the friendships, the good old days. I admit I got carried away by the story, so when I saw they were playing at MKC I was honestly excited. Even though I knew that thirty years later I couldn’t hope for the same energy, I still couldn’t miss them. I bought tickets from a bookstore, hoping to get some kind of collectible artifact, but instead I got two not-so-memorable A4 sheets with a scannable code.
When I arrived in front of MKC, I saw exactly what I had been unsure whether to expect. I was the youngest person there. Scenes flashed before my eyes from the days when my parents dragged me to concerts when I was ten, and sweaty aunts and uncles around me would smile and pat me on the head. I was happy that all these older folks had come out to have fun, but also uneasy that the divide between “old” and “young” bands still exists. Of course, the main culprit here is the ticket price, but I have to admit I wanted to see more younger faces. Luckily, after a while they started showing up, so my hopes and expectations met halfway.
I don’t want to say much about the opening act. I didn’t watch their full set, so I don’t want to draw conclusions from a partial experience. The band was Tout Blue, and they were one of those groups that, unless you saw them together on stage, you wouldn’t assume they even knew each other, let alone played together. They had electronics, cello, very skillful guitar, and one guy who switched instruments every song. They sang in a mantra-like, trancey way. At first I found them a bit boring, and just when I closed my eyes and got into it, they bowed and left.
Anyway, we stepped out during the break to get ready for Young Gods. I should say upfront that I didn’t come fully prepared for this concert. I had listened to their latest album, Appear Disappear (2025), which I liked, and besides that I only really knew Only Heaven from 1995, which I loved and saw as their masterpiece. The rest I had only skimmed through. But like most people who first heard them under Kale, I wanted to experience this concert as an unexpected surprise.
We went back in and settled, and soon after they appeared on stage: a short, slightly chubby white-haired guy on electronics, a tall, almost Frankenstein-like drummer, and a singer-guitarist who reminded me a lot of Steve Albini, tall and somehow the most energetic of the three. They opened with a track from the new album, an excellent one, and with each following song I got pulled deeper into their world.
They were all fun to watch. The drummer, Bernard Trontin, had this old-school, calm Stewart Copeland vibe, which at first bothered me because I wanted him to hit the drums more wildly, but later it grew on me. Franz Treichler, the guitarist, was especially entertaining—he was the liveliest, sometimes stopping to strike these Michael Gira-like poses and perform mantra-like movements, constantly bouncing as if he was just happy to be there. But for me, the one who truly made the concert was the synth player, Cesare Pizzi. Even though he was the stiffest on stage, the sounds coming out of his machines were sonic monsters, sometimes shrinking into sonic worms, other times flying like buzzing insects. I’m always amazed by sounds I can’t quite understand, how they’re made or where they come from.
Of course, I have to complain a bit. It’s not an unfamiliar opinion, but it needs to be said, the sound in the dancing hall just isn’t good. The quiet parts were clear, but too quiet, and the loud parts were loud but muddy. Much of the concert wasn’t loud enough, and the cymbals were almost inaudible. Still, as the concert went on, I adjusted and got more immersed, even though I didn’t know most of the songs.
It was obvious that the combination of these three musicians is something special more than just the sum of its parts. Their sound was unique, even though it was built from familiar elements. They played electronic, trip-hop music in a rock ’n’ roll manner, and rock ’n’ roll songs in an electronic style. They balanced different atmospheres well without turning it into a mess.
Franz Treichler’s singing is powerful and distinctive, but we have to admit it’s not exceptional in a traditional sense. Similar to Robert Del Naja from Massive Attack, his vocals aren’t particularly melodic. The vocal lines are often made of just a few notes, delivered loudly or in whispers and scratches. This can be very effective, but it’s somewhat limited in the range of emotions it can evoke. It’s no coincidence that Massive Attack often feature guest vocalists. Of course, Young Gods aren’t Massive Attack, but I think the comparison holds some weight.
Another aspect that felt somewhat stubbornly “rock” were the arrangements. They were often predictable, with a kind of mechanical repetition of verses and choruses. Knowing that Only Heaven has such playful and inventive structures, this disappointed me a bit. Maybe it’s because I had hoped they’d play something from that album and they didn’t.
The concert had an encore, two encores, actually, and the whole thing lasted maybe two hours. I never felt like leaving, which I’d call a success. When it ended, I walked down, looking at the crowd that seemed satisfied. I recognized many familiar faces on the stairs and we started chatting; the conversation continued outside on the plateau and then rolled all the way to Kisela Voda. Maybe this wasn’t that often retold concert under Kale, with wild, sweaty mosh pits but rather a more settled version of it. For most people there, this was a concert for nostalgia, for awakening long-sleeping youthful feelings. For me, it also took me back to another time, to when I was a small kid dragged by my parents to a beer festival, with nothing to do but absorb everything around me. This time, my father wasn’t there. So it was up to me to return the story to him, to tell him about the mosh pits, the friendships, and the new good old days.
