Lufthansa Live at LaKaña (05.04.26)
Photos by Zdenko ZdePe PetrovskiНишто не трае засекогаш. Времето е силен поборник на промената, па така, често сите ние кои твориме и сме љубители на самите творби се соочуваме со динамичноста на претворањето на моменти во мемории. Чудно чувство е. Да се помисли дека она што некогаш се чинеше како почеток на една приказна, сега ја сноси тежината и топлината на времето.
На 5 април, точно пред пет години низ скриените улички во Чаршија, во едно магично место наречено Ла Кања, Луфтанза го отсвири својот прв концерт. На 5 април од оваа година, тие повторно се вратија на истата бина каде што сѐ започна.
Концертот кој се одржа на 5 април, 2026 година во Ла Кања, не претставува само роденденска свирка на нивниот прв албум Демо тејп 1, или пак само промоција на плоча, овој концерт означи еден full circle момент за сите кои растеа и се уште растат со дечките од Луфтанза.
Ла Кања се сеќава, бендот повторно се среќава со неа, но не како новодојденци, туку како изградени музичари обликувани од времето.
Имаше еден посебен вид на интимност присутна таа вечер. Интимност во секој испеан збор, всушност вокалите на дечките не се ни слушаа, како матрица публиката го водеше концертот. Репертоарот се движеше природно, исполнет и со старо и со ново. создавајќи дијалог помеѓу тоа тоа што бендот беше некогаш, и тоа што е сега. Цигла, Ангел, Играј, како и сите други иконични траки, кој го обликуваа звукот на денешната алтернативна музичка сцена, побудија една силна емоционална раздразливост кај публиката. Не беше хаотично, ниту пак интензивно, тоа претставуваше еден колективен дух преку кој јасно се изрази љубовта и гордоста за дечките, кои безуморно твореле и се уште творат.
Тоа што го направи исклучиво впечатлив репертоарот е неговата структура, како всушност самиот по себе да си носеше некој свој наратив, кој ние требаше да го следиме. Сетот започна со постариот материјал – песните што први ги дефинираа Луфтанза како име на македонската алтернативна музичка сцена, тие кои одбележаа одредена искреност, чувство на пребарување кои се всушност Луфтанза во тие рани години. Емотивно е да се чујат истите траки повторно во вакви околности, пред сѐ поради фактот што самите по себе не претставуваат само мемории замрзнати во времето, туку повторно запознавање со нешто што е познато, но овој пат созреано.
Транзицијата кон поновиот материјал не се почувствува како ненадеен скок, туку како постепен, речиси беспрекорен премин, фаза на нежно отстапување место на новото што следи. Слушајќи ги поновите песни, јасна беше поинаква тежина кои тие ги носат – посигурни се, попромислени во нивната конструкција, но сепак поврзани со истото емоционално јадро. Се почувствува еволуцијата на Луфтанза не само во звукот, туку и во намерата со која творат. Во зборовите на Мартин Џорлев"Можеш да твориш и да не го рефлектираш општеството и светот околу тебе, ако твориш неискрено.“
Кога веќе сетот привршуваше, крајот почна да наликува речиси кинематографски. Ова, да се рече едно патување од минатото до сегашноста, им даде на тие последни песни дополнителна резонанца, како да содржат еха од тој почетокот што некогаш бил во самите нив.
Што можеби ќе остави најголем впечаток за целата таа вечер е фактот што немаше еден човек што не игра. Чисто и искрено човечко доживување, концертот се преобрази во размена на енергија. Енергија, која се движеше во два правци, публиката го хранеше бендот, онолку колку, па можеби и повеќе, од колку што бендот ја хранеше душата на публиката. Секој глас, секое движење, секој минлив израз стана дел од самиот настан. Навраќајќи се сега на истото, не би било тоа тоа без живата и динамична публика на пријатели, обожаватели, фамилија и многу други кои ја исполнија уличката кај Ла Кања.
На крајот од вечерта, енергијата само лебдеше, сеуште луѓе се вртеа околу просторот, со плочи в раце, не сакајќи да прифатат дека концертот беше завршен. Но, како и се’ друго што мора да заврши, Луфтанза ја затворија вечерта. Истото не се почувствува како крај, туку како нов почеток за бендот, одбележан и започнат со многу љубов и поддршка.
Честитки до Луфтанза!
Nothing lasts forever. Time is a strong advocate of change, so often all of us who create and are lovers of the works themselves are faced with the dynamism of turning moments into memories. It's a strange feeling. To think that what once seemed like the beginning of a story now bears the weight and warmth of time.
On April 5th, exactly five years ago, through the hidden alleys of Čaršija, in a magical place called La Kaña, Lufthansa played their first concert. On April 5th of this year, they returned to the same stage where it all began.
The concert, which took place on April 5, 2026 in La Кaña, was not just a birthday gig for their first album Demo Tape 1, or just a record promotion, this concert marked a full circle moment for everyone who grew up and is still growing with the guys from Lufthansa.
La Кaña remembers, the band meets her again, but not as newcomers, but as established musicians shaped by time.
There was a special kind of intimacy present that night. Intimacy in every sung word, in fact the guys' vocals were not even heard, like a matrix the audience led the concert. The repertoire moved naturally, filled with both old and new. creating a dialogue between what the band used to be, and what it is now. Cigla, Angel, Igraj, as well as all the other iconic tracks, which shaped the sound of today's alternative music scene, awakened a strong emotional feel in the audience. It was not chaotic, nor intense, it was a collective spirit through which the love and pride for the guys, who tirelessly created and still create, was clearly expressed.
What made the repertoire particularly impressive was its structure, as if it actually carried its own narrative, which we were supposed to follow. The set began with the older material – the songs that first defined Lufthansa as a name on the Macedonian alternative music scene, those that marked a certain sincerity, a sense of search of who were actually Lufthansa in those early years. It is emotional to hear the same tracks again in such circumstances, primarily due to the fact that they themselves do not represent just memories frozen in time, but a new re-acquaintance with something that is familiar, but this time matured.
The transition to the newer material didn’t feel like a sudden leap, but rather a gradual, almost seamless transition, a phase of gentle giving way to the new that followed. Listening to the newer songs, it was clear the different weight they carry – they are more secure, more thoughtful in their construction, yet connected to the same emotional core. Lufthansa’s evolution was felt not only in the sound, but also in the intention with which they create. In the words of Martin Dzorlev “You can create and not reflect the society and the world around you, if you create insincerely.”
As the set drew to a close, the ending began to feel almost cinematic. This journey from the past to the present, so to speak, gave those final songs an added resonance, as if they contained an echo of that beginning that had once been within them.
What may have left the biggest impression of the entire evening was the fact that there was not a single person who did not dance. A pure and sincere human experience, the concert transformed into an exchange of energy. Energy that moved in two directions, the audience feeding the band, as much as, and perhaps more than, the band fed the soul of the audience. Every voice, every movement, every fleeting expression became part of the event itself. Looking back on it now, it would not have been what it was without the lively and dynamic audience of friends, fans, family and many others who filled the alley at La Kaña.
At the end of the night, the energy was just floating, people were still milling around the space, records in hand, not wanting to accept that the concert was over. But like everything else that must come to an end, Lufthansa closed the night. It didn’t feel like an end, but like a new beginning for the band, marked and started with a lot of love and support.
Congrats to Lufthansa!
