Mac DeMarco live at Columbiahalle, Berlin (3.11.25)
Средно студен ден во Берлин. Одиме по улица што ја нарековме Берлинска пластичарска. Ни рекоа дека тука можело да се најде од магичната чоколада, логично. Концертот почнува во 8, врати отвараат во 6:30, магичната чоколада е земена, па можеме и порано да тргнеме.
Часот е 6:15 и уште пред да ни е салата во видик, пречекани сме од редица нестрпливи младичи кои чекаат да влезат. Се доближуваме да провериме дали сме на правото место, иако по облеката на чекачите е доста очигледно. Кога се вративме во редот, веќе беше зголемен, стигаше речиси до улицата. Ладно е, ама подносливо. Каснуваме по четвртина коцка од чоколадата и им се придружуваме на нестрпливите. Во 6:30 часот рамно вратите отвараат и толпата почнува да се движи. За среќа сѐ оди брзо и глатко. Внатре пивото е 6 евра, па инаетливо одбивам да земам. Се местиме некаде помеѓу тонецот и бината, но поблиску до тонецот, и чекаме. Одамна не сум чекал толку долго во место за концерт, македонските свирки ме имаа размазено. Во Германија таа политика на туркање не поминува.
Пред-група е беднот Mock Media - бенд за кој претходниот ден дознав дека дели членови со Crack Cloud. Тоа многу ме возбуди, затоа што еден период бев заглавен на нивниот прв албум, па и за Mock Media ми се наметнаа високи очекувања.
По саат ипол чекање излегува бендот. Возбуден сум, меѓутоа малку и збунет. На сцена се појавуваат пет набилдани мажи, двајца од нив голи, другите тројца како да планираат на пола свирка да се соблечат. За миг си помислив дека сум читал за погрешниот бенд. Еден од гитарстите заводливо за’ржува на микрофон и мене ме обзема некое длабоко разочарување. Пред себе гледам бенд што изгледа на глумци најмени да глумат бенд. Сите се во најдобра форма, добро развиени и совршено разбушавени. Не знам дали е до чоколадото, ама мене нешто не ми штима. Каде е тој бунотвен и пргав звук на Crack Cloud? Не го слушам никаде во бендов, a уште помалку го гледам. Наместо тоа се наоѓам на девојчка вечер. Музиката звучи на Gang of Four и на The Police, ама онака невешто склопено. Технички се одлични, како и секој глумец што треба да биде, ама не ми треба тоа.
Конечно завршија, да ги гледав во друга околност можеби ќе бев малку попозитивен, си велам. Почнува втора тура чекање, иако за мене ни првата немаше завршено. За среќа овој пат беше пократко.
После пола саат чекање, се изгасија светлата и почна вриштењето. Се појави едно човече по избледени фармерки и зелено кошулче закопчано до гуша. Почна да тропа некој глупости, и си помислив: конечно искрен човек на сценава. Отвори со shining, првата од новиот албум. До тогаш не ми беше оставил голем впечаток новиот албум, ми делуваше како повторување, но штом почна првата песна веднаш си ги голтнав зборовите. Елементите добија живост, тапанот звучеше како отсвирен на увце, а гитарите кои инаку се прилично суви и непроцесирани на албумот, беа обоени од некој мек фејзер и ја полнеа собата. Одлична адаптација на неговата демо продукција во живо. Смешна глетка е Мак Демарко без гитара во раце, збунувачки и за него и за нас. Пустиот мораше да се снаоѓа некако, па цел концерт се мафташе шашаво по сцената движејќи се како кокошка. А кога евентуално во одредени песни ќе ја нагрнеше гитарата, се знаеше дека следува некоја од поозбилните песни. Околу нас вриеше од парови, секој со своја омилена песна, а позади нас група машки што уште не го нашле својот пар, па речиси пола концерт го поминаа во шуткање. Да, шуткање, на Мак Демарко.
Последниот пола саат беше речиси целиот исполнет со хитови (тој несреќен збор). Немаше чекање за „песната“, сите беа еднакво возбудливи. Дел од нив беа преаранжирани, со преод од песна во песна, со додадено интро или издолжен крај. Навистина беше добро концепиран концерт, а не само компилација на песни како што често знае да биде.
На крај имаше и еден бис, се испокачија сите од претходниот бенд на сцена, плус уште некој гостин од Италија, се раздипли сѐ во хаос. Беше смешен, истовремено очекуван и неочекуван крај што и последните неколку мигови ми го задржи вниманието на сцената, иако веќе активно мислев на пиво. А кога излеговме од халата, пред врата нѐ пречека еден итар дедо што продаваше три пати поевтини пива од тие внатре, па ние со задоволство му паднавме на цаката. Испивме две и земавме трето за накај дома. Имавме еден час за пешачење, што ни дојде како добра интроспективна прошетка да пробаме да го поимаме и оцениме чувството од овој концерт. Смешно е, во време на пост-нео-прото-стилови, музиката на Мак ДеМарко е опишана како... инди? Уаа! Досадно! Каков затуцан, ограничен миленијалец што не експериментира и не си дозволува да проба ништо ново.
Музиката на Мак Демарко се разбира дека е повеќе од само инди. Неговиот звук има многу слоја за оддиплување, но тие слоеви се наталожени и отстоени во него, не само лефтерно прикачени како празни придавки. Неговите влијанија минуваат низ него, а она што на крај излегува по некоја случајност е инди. Тоа одзади е секогаш поважно. Еуфоријата од овој концерт не траеше само тој еден час пешачење, туку и уште две недели после тоа. Беше еден од тие заразни концерти што те навлекуваат, па следните недели си проколнат да не слушаш ништо друго, бидејќи ништо друго не може да те задоволи.
Photo by: Stefanija Naumovska
A moderately cold day in Berlin. We’re walking down a street we nicknamed Berlin’s Plastic Street. Someone told us you could find the magic chocolate there, naturally. The concert starts at 8, doors open at 6:30, the magic chocolate has been secured, so we can head out early.
It’s 6:15 and before the venue is even in sight, we’re greeted by a line of impatient young guys waiting to get in. We walk closer to check if we’re at the right place, even though judging by the clothes of the people waiting, it’s pretty obvious. By the time we return to the line, it’s already grown, almost stretching out onto the street. It’s cold, but manageable. We each take a quarter-square bite of the chocolate and join the impatient crowd. At exactly 6:30 the doors open and the mass starts moving. Luckily everything goes quickly and smoothly. Inside, beer is six euros, so out of spite I refuse to buy one. We settle somewhere between the sound booth and the stage, though closer to the sound booth, and wait. It had been a long time since I’d waited this long at a concert venue; Macedonian gigs had spoiled me. In Germany that whole pushing-your-way-forward policy doesn’t really work.
The opening act is a band called Mock Media, a band I’d learned the previous day shares members with Crack Cloud. That excited me a lot because I’d spent a period completely stuck on Crack Cloud’s first album, so naturally I had high expectations for Mock Media too.
After an hour and a half of waiting, the band comes out. I’m excited, but also slightly confused. Five built men appear on stage, two of them shirtless, the other three looking like they’re planning to take their shirts off halfway through the set. For a moment I thought I’d read about the wrong band. One of the guitarists lets out a seductive growl into the microphone and I’m suddenly overcome with a deep disappointment. In front of me is a band that looks like actors hired to play a band. Everyone is in peak shape, well-built, perfectly disheveled. I don’t know if it’s the chocolate, but something feels off to me. Where’s that rebellious, twitchy Crack Cloud sound? I can’t hear it anywhere in this band, and even less can I see it. Instead, I feel like I’m at a bachelorette party. The music sounds like Gang of Four mixed with The Police, but awkwardly stitched together. Technically they’re excellent, like any actor playing a role should be, but I don’t need that.
Finally they finish. Maybe if I’d seen them under different circumstances I’d have felt slightly more positive about them, I tell myself. Round two of waiting begins, though for me the first round never really ended. Luckily this one is shorter.
After another half hour, the lights go out and the screaming starts. A little guy walks out in faded jeans and a green button-up shirt fastened all the way to the neck. He starts rambling some nonsense and I think to myself: finally, an honest person on this stage. He opens with Shining, the first track from the new album. Up until then the album hadn’t left much of an impression on me; it felt repetitive. But the moment the first song started I swallowed my words immediately. The elements came alive, the drums sounded like they were being played by ear, and the guitars which on the album are fairly dry and unprocessed, were colored by some soft phaser effect that filled the room. An excellent live adaptation of his demo-style production.
Mac DeMarco without a guitar in his hands is a funny sight, confusing both for him and for us. The poor guy had to improvise somehow, so throughout the concert he wandered around the stage awkwardly, moving like a chicken. And whenever he did eventually pick up the guitar during certain songs, you knew one of the more serious tracks was coming. Around us the room was overflowing with couples, each with their own favorite song, while behind us was a group of guys who clearly hadn’t found their match yet, so they spent almost half the concert moshing. Yes, moshing. At a Mac DeMarco concert.
The final half hour was almost entirely filled with hits — that unfortunate word. There was no waiting for “the song”; every song was equally exciting. Some of them were rearranged, flowing into each other, with added intros or stretched-out endings. It was genuinely a thoughtfully constructed concert, not just a compilation of songs the way concerts so often are.
At the end there was an encore. Everyone from the opening band climbed onstage, plus some random guest from Italy, and everything dissolved into chaos. It was a funny ending, both expected and unexpected at the same time, one that managed to keep my attention on the stage during those final moments even though by then I was already actively thinking about beer. And when we finally walked out of the hall, an old hustler was waiting outside selling beers three times cheaper than the ones inside, and we happily fell for his trick. We drank two and bought a third for the walk home. We had an hour-long walk ahead of us, which turned into a good introspective stroll where we tried to process and evaluate the feeling the concert had left behind.
It’s funny, in an age of post-neo-proto-styles, Mac DeMarco’s music is described as… indie? Ugh. Boring. What a backward, limited millennial who doesn’t experiment or allow himself to try anything new.
But Mac DeMarco’s music is obviously more than just indie. His sound has many layers to unfold, but those layers have settled and fermented inside him; they’re not just casually attached like empty adjectives. His influences pass through him, and what accidentally comes out at the end happens to be indie. What’s behind that is always more important. The euphoria from this concert didn’t last only for that one hour-long walk home, but for two weeks afterward. It was one of those infectious concerts that hooks you completely, leaving you cursed for the following weeks to listen to nothing else, because nothing else can satisfy you.
Photo by: Stefanija Naumovska