Coccolite - Live Now (La Pluie Chante, 2022)
Рецензија-патопис: Ако бев (веќе не сум) киборшки главоног
На албумот наидов неочекувано, една спарна пролет, барајќи се себе во една париска продавница за книги на старо, помеѓу пауза за цигара и гледање очајно во згужвана мапа. Ме гледаше потпрен на шалтерот за плаќање, право во очи, оној киборшки главоног oд еклектичниот кавер. Nautilus (плови ко брод), мекотел со високоразвиен слух и нервен систем, со етикета „50¢ “ залепена на газот и уште една од „4€“ на дното. „Совршен поклон“, си реков, за еден шармантен маж што сака цедиња и е риба во хороскоп. Го помислив. Тогаш, а
неколку месеци и случки подоцна...
Не знаевме кои се Coccolite, но го чекавме совршениот миг да го пуштиме цедето во кола. Тоа беше стара возбуда којашто не сум ја почуствувала од моите тинејџерски денови, откако интернетот со својата инстант-депресија спакувана во лажно задоволство ни влезе во секоја пукнатина на телата и слободното време. Непланирано, совршената прилика настана на патот Скопје-Прилеп. Внимателно го ставивме цедето во радиото, не знаејќи каков звук нè чека од другата страна, прашувајќи се дали музиката ќе го исполни она што е ветено на каверот – еклектичен звук од подводниот свет.
(етикетата 50ц сама падна, не дека намерно ја извадив за да прикријам колку сум платила)
Воведната песна е фрлање од карпа во океан како единствениот излез од некоја си болна реалност. Албумот почнува со нежен женски вокал и перкусии, предводени од меланхоличен клавир. Но, иако поаѓањето на пат некогаш се чини патетично тешко, втората песна Computer веднаш ја крши агонијата и нé турка кон скокотлива непредвидливост. Клавирот преоѓа во сајзер, тапанот во фанкерски бас, а вокалот во електрични звуци кои потсеќаат на видеоигра од 90ти.
Главниот лик на албумот е (јас? ти?) човек кој во сиот свој очај се фрла во бурна вода само за да се претвори во киборшки мекотел (од видот главонози) и да ги трансцендира вообичаените човечки страдања.
Дали ако нештото размислува различно од тебе значи дека воопшто не размислува?,
во песната слушаме извадок од разговор за разликата помеѓу луѓето и машините. Прашањето се разбранува во еклектичкиот игрив звук од една страна и меланхоличниот клавир од друга, како да нуди две насоки за размислување, две состојби на модерното постоење - бидувањето киборг и бидувањето главоног. Клавирот продолжува и во Descente d’acide и повторно ја враќа тагата во преден план, одредувајќи го ритамот на целиот албум. Песната е нишање помеѓу детска возбуда и егзистенцијална меланхолија, кое создава класичен патописки наратив, богат со сите состојби на една авантура, од сомнеж до екстаза.
Дванаесет минути како туристи во подводниот свет и веќе самите почнавме да се трансформираме во морски суштества, кога одеднаш во четврата песна се појавува - поезија. Си замислуваме како вокалот од првата песна конечно збира снага да го трансформира сировиот неразбирлив глас во кохерентни мисли.
Вокалистката Климен Заркан ја рецитира Le retour de Wallada од сириската поетеса Марам Ал-Масри којашто во една огромна игра на синхроницитети, беше на Скопски поетски фестивал минатата година. Кои се шансите дека на случајно откриено цеде во Франција ќе се налета на некаква си врска со нашата мала државичка? (мк голема и вечна)
Песната е општествено-ангажирана и анти-воена. Зборува преку неприпадноста и несфатливоста на една жена во свет којшто не е нејзин, а постојано ја дефинира и присвојува. Го најдовме текстот на задната страна од каверот. Аматерски превод од француски:
За сите мажи јас сум жена,
а ниту еден маж не ми припаѓа.
За сите земји јас сум жена,
а ниту една земја не ми припаѓа.
Жена на пепел и планини,
жена на задоволство и болка,
жена на знаење и лудило.
Јас, чија земја е ништо повеќе
од зборови и хартија.
Јас, чиј кревет е ништо повеќе
од тротоар на надежта.
Јас, виртуозна меѓу виртуозните,
носителка на радости и задоволства.
Онаа којашто одбива војна и крв,
онаа којашто чита во срцата и душите.
Јас, којашта само што си помисли дека албумот не може да биде подобар, жена на бранот и технологијата, се претворам во слушателка на Wood – комбинирање на игривите еклектични звуци со типичен постпанк и кршења на ритмот. Гнев и тага спакувани во очудување. Сите овие емоции продолжуваат да се мешаат и во следната песна, како да се во некоја игра за доминација, за постепено да се претворат во надеж и поттик за самољубов во The Rock of Inheritance. Во таа песна, поетот Дејвид Линкс, во молски тонови, рецитира свои стихови (исто така присутни на задната страна на каверот).
Во следната точка на патувањето, Leyla, нашиот мал пловец како да се обидува да ги интегрира во себе советите на Линкс. Повторно се појавуваат грубите постпанкерски и меланхолични звуци со тоа што во оваа песна, доминира спектакуларно клавирско сонливо соло, кое наметнува медититативна и контемплативна атмосфера, водејќи нé од збунетост и безредие кон прифаќање на контрадикторната стварност. А со тоа можеби и созревање.
По бавна електронска музика која потсетува на горко мамурлашко просветлување, мекотелчето конечно се отрезнува и преминува во повесел свет во La dance du cochon d’inde (Танцот на морското прасе). Во оваа и во следните две песни, жанровите не престануваат да се испреплетуваат, движејќи се од фанк и постпанк до традиционални арапски мелодии, џез и класична музика.
Мој обид за заокружување на слоевита стварност е дека ова е музика којашто отсекогаш си знаел дека постои бидејќи некогаш таму, во твоето детство, ти дошла на сон. Таа доаѓа од едноставен стар порив – поривот за слобода. Играта со жанровите и звучните ефекти, како и симболичните и навидум нагли премини од една емотивна состојба во друга, осветлуваат еден куп катчиња на постоењето. Нив можеме да ги разбереме и преку авантурата на едно хибридно морско суштество.
На крајот, нежниот вокал се меша со електронски звуци до свое исчезнување, како суштеството повторно да се враќа во својата безбедна куќичка, бавно испливувајќи на површината. А како што се доближува до брегот, повторно добива ‘рбет и човечки лик, само со проширен
у м.
I stumbled upon the album unexpectedly, оne humid spring, while I was searching for myself in a Parisian store for antique books, between a cigarette break and desperately looking at a crumbled map. There it was, leaning against the check-out counter, staring at me, that cyborg cephalopod from the ecletic cover. Nautilus (that sails like a ship), a mollusc, with a highly developed auditory and nervous system. With a 50¢ price tag stuck on its butt, and another one of 4€ below it. “Great present” I thought, for a charming man who likes CD’s and happens to be a pisces. I thought about him. Then, and
a few months and some happenings later...
We had no idea who Coccolite were, but we waited for the perfect moment to play the CD in the car. It was an old excitement I had not felt since my high-school days, since the internet entered into every crack of our bodies and our free time, replacing excitement with instant-depression packaged as false gratification (it has its good sides too). Anyway, the good opportunity came on the road from Skopje to Prilep. We carefully insterted the CD into the stereo, not knowing what kind of sound awaited us on the other side, wondering whether it would fulfill what the cover has promised – an eclectic sound from the underwater world.
The first track feels like throwing yourself off a cliff into the ocean as the only escape from some painful reality. The album begins with a gentle female voice and percussion led by a melancholic piano. But that’s just a clever introduction to an adventure through unfamiliar territories, filled with genre experiments and unexpected transformations. Although setting on a journey can sometimes feel pathetically difficult, the second track Computer immediatelly breaks the melancholic agony and pushes us into ticklish unpredictability. The piano turns into a cynth, the drums into a funky bass and the vocal into electric sounds that reflect a 90’s video game.
The main character of the album is (you? me?) a person who, in the depths of their despair throws themselves into rough waters only to transform into a cyborg mollusc (of the cephalopod variety) and transcend ordinary human suffering.
Just because something thinks differently that you, does that mean it is not thinking?
In the song, we hear an excerpt from a conversation about the difference between humans and machines, accompanied by electronic sounds. This element foreshadows the social concerns that run throughout the album, as well as the philosophy of its musical genre. Particularly in this track, the question ripples through the eclectic playful sound on one hand, and the melancholic piano on the other, as if offering two directions of thought, two states of the modern existence – becoming a cyborg and becoming a cephalopod.
The piano continues into Descente d’acide, which once again brings the sadness to the forefront, establishing the rhythm of the whole album. The song is a constant swaying between childhood excitement and existential melancholia, creating a typical travel narrative and and depicting every phase of an adventure, from doubt to ecstasy.
Twelve minutes as tourists in the underwater world, we had already started transforming into sea creatures when suddenly, in the fourth track, poetry appeared. It’s as if the vocalist from the first song finally gathers enough strength and comfort to transform her raw unintelligable voice into coherent thoughts. The vocalist Clémence Zarkan recites Le retour de Wallada by Syrian poet Maram Al-Masri, who, in one enormous game of synchronicities, happened to appear at the Skopje Poetry Festival last year.
What are the chances that a randomly discovered CD in France would contain some kind of connection to our tiny little country? (Macedonia, great and eternal.)
The poem is socially engaged and anti-war. It speaks through the unbelonging of a woman in a world which is not her own, but which constantly defines and adopts her. We found the text on the back cover. An amateur translation from french:
For all men I am a woman
and no man belongs to me
To all countries I am a woman
and no country belongs to me
A woman of ashes and mountains
A woman of pleasure and pain
A woman of knowledge and madness
I, whose homeland is nothing
but words and paper
I, whose bed is nothing
but a pavement of hope
I, virtuous among the virtuous,
bearer of joys and pleasures
She who refuses war and blood
She who reads into hearts and souls
I, who had just convinced myself that the album could not get any better, become a listener of Wood, a blend of the playful eclectic sounds with typical post-punk structure and broken rhythms. Anger and sadness packed into a state of wonder. All these emotions continue to intertwine in the next track as well, as if engaged in some kind of game of domination, gradually transforming into hope and encouragement for self-love in The Rock of Inheritance. In that track, the poet David Links recites his own verses in a subdued tone (also present on the back cover).
In Leyla, our little voyager perhaps tries to integrate Lynch’s advice within himself. Rough post-punk and melancholic sounds reappear, while a spectacular, dreamy piano solo takes center stage. It imposes a meditative and contemplative atmosphere, guiding us from confussion and chaos toward acceptance of a contradictory reality, and perhaps even maturity.
After the slow electronic effects reminiscent of a bitter awakening during a hangover, the little mollusc finally sobers up completely and moves into a cheerful world in La danse du cochon d’inde (The Dance of the Guinea Pig). In this and the next two tracks, genres continue to intertwine moving from post-punk and funk, toward traditional Arabic melodies, jazz and classical music.
My attempt at summarizing this layered reality: This is music that you’ve always knew it existed because it appeared in your dreams at some point in your childhood. It is created from a simple desire, the desire for freedom. The play with the genres and the sonic effects, and the symbolic and the seemingly abrupt passages from one emotional state into another, enlightens many corners of existence, for us, brought to life through the adventure of a sea creature.
In the closing track, the soft vocal blends with electronic sounds until their dissapearance, as if the creature returns to its safe little house, slowly resurfacing. And as it gets closer to the shore, it regains a spine and a human face, only with a wider
mi nd.