SUPLEXX - FUCK LIFE (Mind Eraser, 2026)
Хардкор сцената е длабоко вкоренета во човечкото искуство, пред сѐ фрустрацијата која произлегува од истото. Во својата суштина, таа го трансформира личниот распад, отуѓеноста и бесот во нешто непосредно и заедничко, простор каде што ранливоста се изразува не само преку зборови туку и преку дејствување. Белградскиот бенд SUPLEXX инстиктивно го разбираат ова и наместо да го третираат хардкорот како ригидна површина, овие дечки му пристапуваат како средство за сурово емоционално ослободување.
FUCK LIFE издаден 19 април, 2026 е деби албум на белградскиот бенд SUPLEXX. Со ова најново издание, SUPLEXX ни претставува звук кој одбива лесна категоризација, а сепак останува несомнено запаметен.
Со веќе две објавени EP изданија зад себе (RUDE AWAKENING и SWEET CHIN MUSIC), FUCK LIFE се чувствува помалку како деби албум, а повеќе како кулминација на веќе добро дефинирана уметничка визија. Изграден околу тринаесет кратки траки - вклучувајќи ги и периодичните интерлудии THE SHRIKE создадени во соработка со Monosiped - албумот се одвива како континуирано емоционално качување и спуштање, замаглувајќи ги границите помеѓу хардкор агресијата, експериментирањето со ноиз и загушливата атмосфера.
Овие тринаесет траки не се химни дизајнирани за лесна катарза, туку бескомпромисен звучен пејзаж каде што очајот, лутината и саморефлексијата постојат истовремено, што го прави FUCK LIFE едно од покарактеристичните изданија што се имаат појавено во регионалната андерграунд сцена оваа година.
Бидејќи FUCK LIFE не е класичен албум туку континуирано искуство, односно, за најдобро да се искуси албумот траките треба да се чујат во континуитет, а не како поединечни синглови; анализирањето на секоја песна поединечно би ризикувало да се повторат многу од истите забелешки во врска со нејзината звучна палета и тематики. Па затоа, оваа рецензија ќе обрне внимание на неколку од највпечатливите траки, како и специјално внимание ќе се посвети и на периодичните интерлудии од THE SHRIKE, чиј експериментален звучен дизајн и структурна улога се од суштинско значење за подобро разбирање на албумот како унифициран уметнички исказ, а не како серија од неповрзани песни.
Еден од највпечатливите елементи за овој албум е тоа што одбива да функционира како конвенционален хардкор албум. Додека самите песни се опиени со агресија, емоционален дисбаланс и хаотичност, четирите периодични интерлудии THE SHRIKЕ го трансформираат албумот во кохезивна приказна, а не во збирка од тринаесет одделни песни. Создадени во соработка со Monosiped, овие дела не се само воведи или транзиции, тие се од суштинско значење за темпото и емоционалната рамка на албумот.
Од сам старт албумот ја воспоставува атмосферата. THE SHRIKE 1 може да се постави како почетната ерупција на бес и емоционално преоптоварување, комплетна човечка рамнодушност пред почетокот на самиот хаос. Звучно, THE SHRIKE 1 е изградена врз индустриски звучен пејзаж, а не врз класичен риф. Како микс креиран од електронски текстури и feedback, успева да ја замени традиционалната инструментација, создавајќи атмосфера што повеќе наликува на темен амбиентален или експериментален ноиз отколку на хардкор. Морбидно мирна трака, која го прави воведот во звукот на SUPLEXX да се чувствува уште понасилно. Оваа прва интерлудија е проследена со три интензивни песни LOVEBOMB, NECROSIS и истоимената трака FUCK LIFE.
Втората интерлудија, The Shriek 2 накратко го прекинува моментумот без да ја намали тензијата. Самата трака е изградена од фрагментирани електронски слоеви кои се чувствуваат речиси како индустриско техно по текстура. Оваа втора интерлудија повеќе функционира речиси како пауза за поглавје пред албумот да се префрли од приказната за скршено срце кон пошироки размислувања за неуспехот и идентитетот.
THE SHRIKE 3, најдолгиот од четирите, го забавува темпото доволно и на некаков бизарен начин додава кинематографските квалитети на албумот, зајакнувајќи ја мислата дека FUCK LIFE е наменет да се доживее како континуирано дело, а не преку изолирани синглови. Звучно се темели на слоевите од шумови, манипулираната електроника и амбиенталните текстури. Конечно, THE SHRIKE 4 го подготвува слушателот за завршната изјава, не нудејќи никакво чувство на разрешница, туку оставајќи нерешена тензија што се влева директно во кулминацијата на албумот. Самиот звук се темели на целосно електронски амбиент.
Надвор од нивната наративна функција, интерлудиите откриваат многу битна страна од уметничкиот идентитет на SUPLEXX. Тие покажуваат дека бендот не е заинтересиран да се потпира исклучиво на физичкото влијание на хардкорот, туку и да создава атмосфера преку експериментална композиција. Индустриската електроника, амбиенталниот ноиз и внимателно конструираните звучни текстури го прошируваат вокабуларот на самиот албумот, црпејќи влијанија од експерименталната музика подеднакво самоуверено како и од хардкор, скримо и пост-метал.
Во однос на самите целосни траки, специјално внимание би обрнале на LOVEBOMB и NECROSIS кои служат како особено битни примери за емоционалниот и поетскиот јазик што е применет и го дефинира FUCK LIFE. И покрај тоа што нивните текстови се кратки, овие песни ја откриваат извонредната способност на бендот за раскажување приказни, пренесувајќи сложени емоции, нарушени односи и психолошки превирања преку скромна селекција на зборови. Наместо да се потпираат на долги стихови или сложени метафори, SUPLEXX ги дестилира цели емоционални наративи во концизни, силни лирски фрагменти, дозволувајќи секоја линија да носи значителна емоционална тежина.
LOVEBOMB ни е последното истребување на секоја можна емоција останата во телото. Целосна експлозија која ја спојува било каквата емпатична или љубовна приврзаност со наклонетоста кон уништувањето, воведувајќи емоционална нестабилност. Како прва целосна трака на албумот таа ја воведува една од централните теми кои се разработени, а тоа е деструктивната природа на идеализацијата. Текстот ја поставува идејата за заробување себеси преку „совршенството“ на друго лице трансформирајќи ја љубовта во нешто опсесивно, а не во нешто убаво. Рефренот за „преродба преку пуштање нешто на слобода“ сугерира дека ослободувањето доаѓа само по целосно емоционално уништување. За крај LOVEBOMB кулминира со едни од најдобрите последни зборови на овој цел албум My shell is burning, I am being reborn, this is letting go.
Од друга страна пак, NECROSIS како една побрза, посурова, и поклаустрофобична песна преку својот текст го претставува еден од најразорните моменти на самиот албум. Насловот имплицира распаѓање, но текстот открива еден поперсонален вид смрт: жалење за врска што никогаш немала шанса да опстои. Повтореното чувство дека веќе си „закопан“ ја претвора емоционалната загуба во физичка слика. Наместо да изразува гнев кон друго лице, песната ја насочува вината кон себе, што ја прави еден од најраните примери на самонанесено насилство на албумот. Уште еден клучен момент што ја прави оваа трака уште погадно сурова е пресвртницата кај 00:34 секунда. Морбидниот глас кој оди во позадина го создава како сто инсекти да ти лазат по вратот, како да гледаш фаца но истата е покриена со сенка. Цело телесно искуство. Во однос на самиот инструментал гитарите се поостри и подиссонантни, позајмувајќи тонови од ноиз рок и металик хардкор. Ритам секцијата едвај се сместува во некој постојан ритам, пред се да се промени и насоката да се сврти за 180 степени, правејќи ја песната намерно загушлива. Секој инструмент звучи како да се натпреварува за простор, засилувајќи ја темата на емоционално распаѓање.
Инструментално, песните што оставаат најсилен впечаток се FUCK LIFE и NEVER A FRIEND. Тие го претставуваат албумот во неговата најдинамична форма, покажувајќи го талентот на SUPLEXX за комбинирање на кршливи хардкор рифови со слоеви на ноиз. Насловната песна е неуморна во својот интензитет, постојано се менува помеѓу неколку експлозивни пасажи. Дефинитивно, инструментално, е највпечатливата трака од целиот албум. Директна изјава за исцрпеност и отфрлање на оптимизмот. Хаотичниот инструментал го отсликува овој емоционален колапс, создавајќи еден од најпаметните кулминации на целиот албум. NEVER A FRIEND го демонстрира нијансираниот пристап на бендот кон тензијата и ослободувањето. Баланс на воздржани мелодии и ненадејни ерупции на дисторзија ја прави NEVER A FRIEND една од емотивно најрезонантните и музички најпривлечни песни на албумот. Заедно, овие песни најдобро ја доловуваат способноста на бендот да го направи хаосот да се чувствува целен, докажувајќи дека FUCK LIFE е исто толку внимателно конструиран колку што е бескомпромисен.
Важно е да се спомне дека првиот момент што веднаш го привлече и задржи моето внимание кон албумот беше 46 секунда од FUCK LIFE. До тој момент, песната се движи напред со неуморен интензитет, но кај 00:46 SUPLEXX воведува драматична промена што целосно ја преобликува композицијата. Гитарите се шират кон поширок, поатмосферски простор, дозволувајќи мелодијата и текстурата моментално да излезат од хаосот пред бендот повторно да се потоне во загушливата тежина. Тоа е кратка, но впечатлива транзиција, што го демонстрира инстинктот на групата за динамика и воздржаност. Наместо да се потпираат исклучиво на агресија, SUPLEXX разбираат дека најмоќните моменти често доаѓаат од контрастот, а овој неочекуван пресврт служи како еден од дефинирачките музички моменти на албумот. Од тој момент па натаму, станува јасно дека FUCK LIFE не е само уште еден хардкор албум, туку таков што внимателно ја балансира бруталноста со атмосферата и емоционалната длабочина.
The hardcore scene is deeply rooted in the human experience, above all the frustration that comes with it. At its core, it transforms personal disintegration, alienation, and rage into something immediate and communal, a space where vulnerability is expressed not only through words but also through action. The Belgrade band SUPLEXX instinctively understand this, and rather than treating hardcore as a rigid surface, these guys approach it as a means of raw emotional release.
FUCK LIFE released on April 19, 2026 is the debut album by Belgrade band SUPLEXX. With this latest release, SUPLEXX presents us with a sound that defies easy categorization, yet remains undeniably memorable.
With two EP releases already under their belt (RUDE AWAKENING and SWEET CHIN MUSIC), FUCK LIFE feels less like a debut album and more like the culmination of an already well-defined artistic vision. Built around thirteen short tracks - including periodic interludes THE SHRIKE created in collaboration with Monosiped - the album unfolds as a continuous emotional climb and descent, blurring the lines between hardcore aggression, noise experimentation and suffocating atmosphere.
These thirteen tracks are not anthems designed for easy catharsis, but an uncompromising soundscape where despair, anger, and self-reflection coexist, making FUCK LIFE one of the more distinctive releases to emerge from the regional underground scene this year.
Since FUCK LIFE is not a classic album but a continuous experience, that is, to best experience the album the tracks should be listened to in continuity, not as individual singles; analyzing each song individually would risk repeating many of the same observations regarding its sonic palette and themes. Therefore, this review will focus on a few of the most striking tracks, as well as special attention will be paid to the periodic interludes THE SHRIKE, whose experimental sound design and structural role are essential to better understanding the album as a unified artistic statement, rather than a series of unrelated songs.
One of the most striking elements about this album is that it refuses to function as a conventional hardcore album. While the songs themselves are intoxicated with aggression, emotional imbalance, and chaos, the four periodic interludes of THE SHRIKE transform the album into a cohesive story rather than a collection of thirteen separate songs. Created in collaboration with Monosiped, these pieces are not just introductions or transitions, they are essential to the tempo and emotional framework of the album.
From the very start, the album establishes the atmosphere. THE SHRIKE 1 can be positioned as the initial eruption of rage and emotional overload, a complete human indifference before the onset of chaos itself. Sonically, THE SHRIKE 1 is built on an industrial soundscape, not a classic riff. As a mix created from electronic textures and feedback, it manages to replace traditional instrumentation, creating an atmosphere that is more like dark ambient or experimental noise than hardcore. A morbidly peaceful track, which makes the introduction to SUPLEXX’s sound feel even more violent. This first interlude is followed by three intense songs LOVEBOMB, NECROSIS and the eponymous track FUCK LIFE.
The second interlude, The Shriek 2, briefly breaks the momentum without reducing the tension. The track itself is built of fragmented electronic layers that feel almost industrial techno in texture. This second interlude functions more like a chapter break before the album shifts from a story of heartbreak to larger reflections on failure and identity.
THE SHRIKE 3, the longest of the four, slows down the tempo enough and adds a bizarre cinematic quality to the album, reinforcing the idea that “FUCK LIFE” is meant to be experienced as a continuous work, not through isolated singles. Sonically, it is based on layers of noise, manipulated electronics, and ambient textures. Finally, THE SHRIKE 4 prepares the listener for the final statement, offering no sense of resolution, but rather an unresolved tension that flows directly into the album’s climax. The sound itself is based on a completely electronic ambiance.
Beyond their narrative function, the interludes reveal a very important side of SUPLEXX's artistic identity. They show that the band is not interested in relying solely on the physical impact of hardcore, but also in creating atmosphere through experimental composition. Industrial electronics, ambient noise and carefully constructed sonic textures expand the vocabulary of the album itself, drawing influences from experimental music as confidently as from hardcore, screamo and post-metal.
In terms of the full tracks themselves, special attention would be paid to LOVEBOMB and NECROSIS which serve as particularly important examples of the emotional and poetic language employed and that defined FUCK LIFE. Despite their short lyrics, these songs reveal the band’s remarkable storytelling ability, conveying complex emotions, broken relationships and psychological turmoil through a modest selection of words. Rather than relying on long verses or complex metaphors, SUPLEXX distills entire emotional narratives into concise, powerful lyrical fragments, allowing each line to carry significant emotional weight.
LOVEBOMB is the final extinction of every possible emotion left in the body. A complete explosion that combines any empathetic or loving attachment with a penchant for destruction, introducing emotional instability. As the first full track on the album, it introduces one of the central themes that are explored, which is the destructive nature of idealization. The lyrics pose the idea of enslaving oneself through the “perfection” of another person, transforming love into something obsessive, rather than beautiful. The refrain about “rebirth through letting go” suggests that liberation only comes after complete emotional destruction. Finally, LOVEBOMB culminates with one of the best final words on this entire album: My shell is burning, I am being reborn, this is letting go.
On the other hand, NECROSIS as a faster, more brutal, and more claustrophobic song presents one of the most devastating moments of the album itself through its lyrics. The title implies disintegration, but the lyrics reveal a more personal kind of death: regret for a relationship that never had a chance to survive. The repeated feeling of being “buried” turns emotional loss into a physical image. Instead of expressing anger towards another person, the song directs the blame towards oneself, which makes it one of the earliest examples of self-inflicted violence on the album. Another key moment that makes this track even more disgustingly cruel is the turning point at 00:34. The morbid voice that plays in the background feels as if a hundred insects are crawling on your neck, as if you are looking at a face but it is covered by a shadow. A whole body experience. In terms of the instrumental itself, the guitars are sharper and more dissonant, borrowing tones from noise rock and metallic hardcore. The rhythm section barely settles into a consistent rhythm, before changing direction 180 degrees, making the song intentionally stuffy. Every instrument sounds like it's competing for space, reinforcing the theme of emotional decay.
Instrumentally, the songs that leave the strongest impression are FUCK LIFE and NEVER A FRIEND. They represent the album at its most dynamic, showcasing SUPLEXX’s talent for combining brittle hardcore riffs with layers of noise. The title track is relentless in its intensity, constantly shifting between several explosive passages. It is definitely, instrumentally, the most striking track on the entire album. A direct statement of exhaustion and rejection of optimism. The chaotic instrumental reflects this emotional collapse, creating one of the most clever climaxes on the entire album. NEVER A FRIEND demonstrates the band’s nuanced approach to tension and release. A balance of restrained melodies and sudden eruptions of distortion makes NEVER A FRIEND one of the most emotionally resonant and musically engaging songs on the album. Together, these songs best capture the band's ability to make chaos feel purposeful, proving that FUCK LIFE is as carefully constructed as it is uncompromising.
It’s worth mentioning that the first moment that immediately grabbed and held my attention on the album was the 46th second of FUCK LIFE. Up until that point, the song has been moving forward with relentless intensity, but at 00:46 SUPLEXX introduces a dramatic shift that completely reshapes the composition. The guitars expand into a wider, more atmospheric space, allowing melody and texture to momentarily emerge from the chaos before the band sinks back into the suffocating heaviness. It’s a brief but striking transition, demonstrating the band’s instinct for dynamics and restraint. Rather than relying solely on aggression, SUPLEXX understand that the most powerful moments often come from contrast, and this unexpected twist serves as one of the album’s defining musical moments. From that point on, it becomes clear that FUCK LIFE is not just another hardcore album, but one that carefully balances brutality with atmosphere and emotional depth.