Black Flower - Motions (Sdban ultra, 2026)
Со тивка очајност додека чекам да излезе некое добро издание, повторно се најдов како пребарувам низ нови изданија. Јануари и февруари обично се суви месеци за музика. Можеби се појавуваат по еден или два албума што будат нешто ново, но најчесто, само се чека периодот на издавање музика да започне.
Некаде низ рутината на пребарување, се појави Motions.
Го пуштив со мојата вообичаен скептицизам. Иако претходно изданијата на Black flower секогаш знаеле да допрат до мене на некој начин, сепак помислив дека ова ќе биде само уште една варијација на веќе познатиот звук, сличен на многу други изданија во моментот. Но после одредено време, некои триесет секунди нешто се промени.
Перспективата одеднаш се помести. Музиката ми го смени начинот на кој ги доживував работите околу мене, и одеднаш можев да ја почувствувам убавината на светот. Телото ми се опушти, набрзо ми завладеа некоја поинаква енергија во него, нешто како flower power енергија, чувството на леснотија на постоењето.
Со моменталната состојба на светот лесно може да се преплавиме. Но слушајќи го ова EP, почувствував колку е лесно да се одалечиш од хаосот. Додека околу нас постојано лебди сериозност, мене ме привлече природата, со цела своја неутралност. Сакав само да се тркалам низ ливадите полни со цвеќиња. Едноставно препуштање на моментот. Конечно разбирање кон хипи движењето од прва рака, не како романтизирање, туку како начин на постоење.
Motions, како инструментално издание, кажува многу дури и без текст. Прочитав дека почетната композиција Diagonal Walk била трака со која ги отворале концертите за време на нивната Европска турнеја со албумот Kinetic (2025). Не била дел од албумот, но после им се допаднала толку многу што на крај решиле да ја снимат. И сфаќам зошто, има еден современ психоделичен звук кој нежно го отвора умот и те издигнува некаде на друго место, речиси како да зачекоруваш во друга димензија.
Со шест албуми и неколку EP изданија зад себе, Black Flower продолжуваат да го носат својот звук во нови насоки. Изненадувачко за бенд чии членови се активни во ред број други проекти. Вклучувајќи ги The Beren Gieren, Ragini Trio, Echoes of Zoo, The Valerie Solanas, и многу други. А и покрај бројните соработки со други одлични музичари, тие сепак успеваат да внесат нешто длабоко духовно во својата музика.
Во нивниот звук се чувствува како секој член да става дел од својата душа. Затоа музиката ме потсети на нешто блиско до духот на хипи движењето. Не во носталгична смисла, туку повеќе во едноставниот чин на изолирање на себе од бучавата во светот.
Со своите медитавини и повторувачки ритми, ова е музика што лекува. Вклучувањето на етно инструменти, комбинирани со модерни западни додава уште една димензија на звукот, проширувајќи ја атмосферата уште повеќе.
Кратко EP, кое заслужува да стигне до многу луѓе. Некогаш се што е потребно е мал момент, музика која може да ти направи повторно да ја откриеш желбата за тркалање низ ливади.
In the quiet desperation of waiting for something great to be released, I found myself browsing through new albums again. January and February are usually dry months for music. Maybe one or two albums appear that wake something in you, but most of the time it’s just waiting for the release period to properly begin.
Somewhere in the searching routine, Motions appeared.
I pressed play with my usual skepticism. Even though the previous Black Flower releases have all spoken to me in a certain way, I still thought it just would be the same, familiar sound, like most of the other releases at the moment. But about thirty seconds in, something shifted.
My perspective suddenly changed. The music altered the way I was experiencing things around me and I was able to see the beauty around. My body relaxed, with a different energy inside of it, a kind of a “flower power” energy, the feeling of simply getting up and existing.
The state of the world at the moment can feel a bit overwhelming. But listening to this EP, I was able to shift away from that feeling. While everyone around carries the seriousness, I get the feeling of just wanting to roll around the meadows full of grass around me. Just the simple surrender to the moment. The exact feeling of finally understanding the hippie movement first-hand.
The EP, only with their instruments, is an album that seems to say a lot. I read that the opening track, Diagonal Walk, was a track that was opening their shows during their European tour with the “Kinetic” album. It wasn’t on the album, but they liked it so much they eventually decided to record it. And it makes sense, it has the kind of modern psychedelic sound that gently opens the mind and lifts you somewhere else, almost like stepping into another dimension.
With six albums, and several EPs behind them, Black Flower continue to push their sound in new directions. Surprising for a band whose members are deeply involved in many other projects, including bands like The Beren Gieren, Ragini Trio, Echoes of Zoo, The Valerie Solanas, to name a few. And also collaborating with many other great artists, they still manage to bring something deeply spiritual to their music.
Listening to them, it feels as if each member places a part of their soul into the sound. That’s why the music reminded me of something close to the spirit of the hippie movement. Not in a nostalgic sense, more in the simple act of turning everything away from the noise of the world.
With its meditative and repetitive rhythms, this is music that heals. The inclusion of ethno instruments, combined with modern-western ones, adds another dimension to the sound, expanding the atmosphere even further.
It’s a short EP, but one that deserves to reach many people. Sometimes all it takes is a small moment like this, music that reminds you to re-discover the desire to roll between the flowers again.