Интервју со Mitsko Biće (SRB) | Interview with Mitsko Biće (SRB)
Некои уметници го градат својот свет преку звукот; други пак прават да се чувствувате како да сте зачекориле во свет кој постоел долго пред да започне музиката. Mitsko Biće се чини дека припаѓа некаде помеѓу. Нивното творење е намерно поврзана со визуелното, физичкото и атмосферското, создавајќи простор во кој музиката е само еден дел од многу поширок јазик.
Тој свет продолжува да се проширува преку нивните настапи и просторите во кои избираат да го претстават своето творештво. Претходно оваа година, бендот настапи во Уметничкиот павилјон "Цвијета Зузориќ" - простор кој е далеку од традиционалната концертна сцена, но кој се покажа како особено соодветен за проект толку посветен на атмосферата и визуелниот израз. Тоа отвора и прашања за тоа како музиката постои надвор од границите на клубовите и концертните сцени, и што се случува кога уметниците ја носат својата работа во галерии, музеи и други неочекувани простори.
Во овој разговор, разговараме со Mitsko Biće за односот помеѓу звукот и сликата, просторите што ги обликуваат нивните настапи, визуелниот идентитет што го изградија околу проектот, како и идеите зад нивната следна глава. И, секако, не можевме да ги пуштиме без да го поставиме и неизбежното класично прашање: што следно?
T: За почеток, можете ли да се претставите за читателите и да ни кажете неколку зборови за бендот?
Mitsko Biće е рокенрол бенд од Белград.
Т: Рано годинава настапивте во Уметничкиот павилјон "Цвијета Зузориќ", кој не е традиционален концертен простор. Тоа навистина ми беше интересно, особено затоа што ја одразува сè позабележливата тенденција музиката да наоѓа свој пат до простори кои историски им припаѓале на други форми на уметност. Тоа ме натера да размислувам за идејата на "трет простор" - место кое постои надвор од домот и работното место. На некој начин, овој концепт може да се примени и спрема музичарите: домот е местото каде што се раѓаат и се пробуваат идеите, концертниот простор е местото каде што тие се претставуваат, а потоа постојат и овие простори помеѓу - галерии, музеи, паркови, напуштени објекти, па дури и природни пејзажи, кои изгледаат како да поттикнуваат сосема поинаков однос помеѓу уметникот, публиката и музиката.
Дали мислите дека овие нетрадиционални простори станаа важен дел од современата музичка култура? Што е она што настапувањето во вакви средини може да го понуди, а што еден конвенционален концертен простор не може - и за музичарите и за публиката?
Би било убаво кога би постоеле активни и достапни места кои обезбедуваат доволно технички услови и флексибилност за удобно и возбудливо концертно искуство. Избравме необични места повеќе поради недостатокот на конвенционални простори отколку за да развиеме неоткриен потенцијал.
Т: Го слушав интервјуто на Јован во радио емисијата U 4 zida кога првпат излезе, и се сеќавам дека спомена дека вашиот бенд зазема прилично необична позиција во рамките на балканската алтернативна музичка сцена, вашиот звук не се вклопува совршено во ниту една категорија. Би сакала малку да се осврнете на тоа. Што мислите дека му дава на проектот таква посебна позиција? Исто така, би сакала да ги чујам вашите мисли за етикетирањето со жанрови воопшто. Дали мислите дека категоризацијата на музичарите во одредени жанрови е сè уште важна за слушателите, уметниците и индустријата или тие станаа повеќе ограничување отколку корисен начин за разбирање на музиката?
Идеално, секој изведувач би бил свет за себе, порано беше вообичаено, хомогеноста на сцената сигурно не е пожелна за љубителите на музиката. Категоризациите на жанровите можат малку да помогнат музиката да стигне до публиката, но на пример, во гранџ жанрот во раните деведесетти, сите големи изведувачи имале фундаментално различна поетика и естетика, иако навидум биле слични. Со текот на времето, жанровите станале рецепти, што е катастрофа.
Т: Имав можност да ве видам во живо кога свиревте во Куманово. Бев воодушевена и од вашата музика и од вашето визуелно присуство. Затоа би сакала малку да се осврнам на тој дел. Вашето творење отсекогаш било препознаено по својот препознатлив визуелен идентитет, а денес често се чувствува како визуелниот јазик на уметникот да е подеднакво важен како и самата музика. Дали го гледате тоа како позитивна промена или мислите дека понекогаш ризикува да ја засени музиката? Во поширока смисла, дали сметате дека визуелните елементи еволуирале надвор од тоа да бидат едноставна маркетиншка алатка и станале суштински дел од уметничкото изразување и начинот на кој публиката се поврзува со музиката?
Визуелните елементи станаа многу поважни од музичкиот израз, без развиена визуелна презентација музичарот или бендот денес се целосно невидливи. Оние кои немаат склоност кон визуелен израз се осудени да талкаат низ трендовите обидувајќи се да ја задоволат визуелната форма и веројатно секако да не постигнат ништо.
Т: Имам едно малку пофилозофско прашање за вас. Бидејќи ја воведовте идејата за "Došlo vreme da se Biće menja," и, враќајќи се на интервјуто на Јован, тој спомена дека новиот албум ќе биде значително помрачен. Ме интересира како вие го гледате Mitsko Biće како целина. Дали мислите дека тоа е една континуирана нарација која постојано се развива, како линеарна приказна, или го гледате секој албум како самостоен проект со свој идентитет и свет?
Досега, се чини дека изданијата (ЕП и албум) се доволно слични и доволно различни, постои континуитет, но има и видливи чекори во одредена насока. Се надеваме дека следниот албум ќе изгледа како фасцинантен и заокружен нов свет.
Т: Веќе доста разговаравме за визуелниот идентитет на Mitsko Biće, па би сакалa да го завршам разговорот на оваа тема со нешто полесно. Би сакалa секој од вас да ни препорача филм, ТВ-серија или дури и бродвејски мјузикл за кој сметате дека најдобро го доловува духот на Mitsko Biće, или едноставно има слична атмосфера и енергија.
Јован: Југословенска детска серија „На слово, на слово“
Eнди: Француски филм „Les Visiteurs“
Борис: Британски филм „Hellraiser“
Немања: „Monty Python and the Holy Grail“
Т: Пред да завршиме, морам да ви го поставам и она неизбежно класично интервју-прашање. Можете ли да ни дадете мал тизер за новиот материјал на кој работите и за тоа како би можела да звучи следната глава на Mitsko Biće?
Можеби звучи премногу сензационално, но албумот на кој работиме тематски е карактеризиран со мешавина од религија и сексуалност, музичка пресек на метал и трип-хоп, како и неонски футуризам со готска атмосфера.
И тоа беа Mitsko Biće, благодарност до дечките што учествуваа во интервјуто!
Some artists build their world through sound; others make you feel like you've stepped into a world that already existed long before the music began. Mitsko Biće seem to belong somewhere in between. Their work feels deliberately connected to the visual, the physical, and the atmospheric, creating a space where music is only one part of a much larger language.
That world has continued to expand through their performances and the spaces they choose to inhabit. Earlier this year, the band performed at the Art Pavilion "Cvijeta Zuzorić" - a setting far removed from the traditional concert venue, but one that seemed particularly fitting for a project so concerned with atmosphere and visual expression. It also raises questions about how music exists outside the boundaries of clubs and stages, and what happens when artists bring their work into galleries, museums, and other unexpected spaces.
In this conversation, we talk to Mitsko Biće about the relationship between sound and image, the spaces that shape their performances, the visual identity they have built around the project, and the ideas behind their next chapter. And, naturally, we couldn't let them leave without asking the classic question: what comes next?
T: So for starters can you introduce yourself for the readers and tell us a couple of words about the band?
Mitsko Biće is a rock and roll band from Belgrade.
T: Earlier this year, you performed at the Art Pavilion "Cvijeta Zuzorić," which isn't a traditional concert venue. I found that really exciting, especially because it reflects a growing trend of music finding its way into spaces that have historically belonged to other forms of art. It made me think about the idea of the "third place" – a space that exists outside of the home and the workspace. In a way, that concept can apply to musicians as well, home is where ideas are born and rehearsed, the venue is where they're presented, and then there are these in-between spaces – galleries, museums, parks, abandoned buildings, even natural landscapes that seem to encourage a completely different relationship between the artist, the audience, and the music.
Do you think these non-traditional spaces have become an important part of contemporary music culture? What is it about performing in these environments that a conventional venue can't offer, both for the musicians and for the audience?
It would be nice if there were active and accessible venues that provide enough technical conditions and flexibility for a comfortable and exciting concert experience. We chose unusual venues more because of the lack of conventional spaces than to develop undiscovered potential.
Т: I listened to Jovan's interview on the radio show U 4 zida when it first came out, and I remember he mentioned that your band occupies a rather unusual position within the Balkan alternative music scene, your sound doesn't fit neatly into any one category. I'd love for you to expand on that a bit. What do you think gives the project that distinctive position? Also, I'd love to hear your thoughts on genre labeling in general. Do you think categorizing musicians in certain genres is still important for listeners, artists, and the industry or have they become more of a limitation than a useful way of understanding music?
Ideally, each performer would be a world unto themselves, it used to be common, homogeneity on the scene is certainly not desirable for music lovers. Genre categorizations can do little to help music reach the audience, but for example, in the grunge genre in the early nineties, all the great performers had fundamentally different poetics and aesthetics, even though they were seemingly similar. Over time, genres have become recipes, which is a disaster.
Т: I had the chance to see you guys live when you played in Kumanovo. And I was mesmerized by both your music and your visual presence. So I would like to touch on that part for a little bit. Your work has always been recognized for its distinctive visual identity, and today it often feels as though an artist's visual language is just as important as the music itself. Do you see that as a positive shift, or do you think it sometimes risks overshadowing the music? More broadly, do you feel that visuals have evolved beyond being simply a marketing tool and have become an essential part of artistic expression and the way audiences connect with music?
Visuals have become much more important than musical expression, without a developed visual presentation a musician or band is completely invisible today. Those who do not have a penchant for visual expression are doomed to wander through trends trying to satisfy the visual form and probably achieve nothing anyway.
Т: I have one slightly more philosophical question for you guys. Since you've introduced the idea of "Došlo vreme da se Biće menja," and, going back to Jovan's interview, he mentioned that the new album will be considerably darker. I'm curious on how you see Mitsko Biče as a whole. Do you think it's one continuous narrative that's constantly evolving, like a linear story, or do you see each album as a self-contained project with its own identity and world?
So far, it seems that the releases (EP and album) are both similar enough and different enough, there is continuity, but there are also visible steps in a certain direction. We hope that the next album will seem like a fascinating and rounded new world.
Т: We've already talked quite a bit about Mitsko Biće's visual identity, so I'd like to end the conversation on this topic on a lighter note. I'd love for each of you to recommend us a film, TV series, or even a Broadway musical that you feel best captures the spirit of Mitsko Biće, or simply gives off the same kind of atmosphere and energy.
Jovan: Yugoslav children's series "Na slovo, na slovo"
Endi: French film “Les Visiteurs”
Boris: British film "Hellraiser"
Nemanja: "Monty Python and the Holy Grail"
T: Before we wrap up, let's get the obligatory classic interview question out of the way. So, can you give us a little teaser of the new material you're working on and what this next chapter of Mitsko Biće might sound like?
It may sound too sensational, but the album we are working on is thematically characterized by a blend of religion and sexuality, a musical intersection of metal and trip-hop, as well as neon futurism with a gothic atmosphere.
And that was Mitsko Biće, big thanks to them for participating in the interview!