Photo by Konstantin Kondrukhov
Некои албуми ја откриваат својата вистинска суштина тогаш кога ќе престанеме да ги доживуваме песните како засебни целини и ќе почнеме да ги слушаме како едно заокружено музичко дело. FUCK LIFE на Suplexx е токму таков албум. Кога го рецензирав во јули, она што веднаш ми остави впечаток беше начинот на кој сите негови елементи природно се надополнуваат, создавајќи звук кој истовремено делува внимателно изграден и целосно ослободен од какви било ограничувања. Во пристапот на бендот кон музиката се чувствува една особена искреност - без обид да се ублажат острите рабови или да се направат работите поприфатливи за слушателот.
Токму затоа, сакав да погледнам подалеку од самиот албум и подобро да ги запознаам луѓето, идеите и креативните импулси што стојат зад него. Се сретнав со Suplexx малку да поразговараме за процесот на создавање на FUCK LIFE, филозофијата што го обликува нивниот израз, како и за визуелниот идентитет кој стана неразделен дел од нивното присуство. Во продолжение, прочитајте што дечките имаат да кажат.
Т: Здраво дечки! Ви благодарам што одвоивте време да поразговарате со мене. За почеток, би можеле ли да се претставите и да ни кажете малку за Suplexx?
Здраво Mono-ton, здраво свету. Прво, ние сме бендот Suplexx од Белград, Србија. Ние сме бенд од 4 члена составен од поединци кои доаѓаат од различни музички и животни средини. Секој од нас бил вклучен во различни проекти пред Suplexx, како што се: Sitzpinker, Mali Albert, Crvi, The Filters, sv. Pseta, eaglehaslanaded, radost-stradanje, па во овој момент, бендот е надреална мешавина од сите тие средини. А во личниот живот сите сме вклучени во различни работни места: графички дизајнер, менаџер на клуб, музичка продукција, ИТ. Земете го тоа предвид, сега имате појасна претстава за тоа што се крие зад завесата.
Т: Во јули, имав задоволство да го рецензирам вашиот последен албум, FUCK LIFE, и едно од нештата што веднаш ми остави впечаток во глава беше колку кохезивно се чувствува албумот. Сè, од вокалите и инструментацијата до целокупниот уметнички правец, се чини дека природно си доаѓа на свое место. Се чувствува помалку како збирка одвоени песни, а повеќе како едно континуирано искуство, речиси поканувајќи го слушателот да го проживее сè од почеток до крај, особено при првото слушање. Дали ова чувство на кохезија беше нешто кон што свесно се стремевте кога го составувавте албумот, или се разви пооргански низ креативниот процес? Дали тоа чувство на континуитет беше нешто што свесно си поставивте за цел да го создадете? Како го гледате FUCK LIFE: како линеарна нарација или како серија меѓусебно поврзани поглавја од кои секое претставува различни емоционални или психолошки состојби на човечкиот ум?
Значи, идејата беше да се создаде нешто направено во едно парче и може да се гледа како целина заедно. Тоа е еден вид загатка: многу одделни парчиња собрани заедно во рамка, некако поврзани преку идеја, композиција, лирски, креативно спојувајќи се и конвергирајќи во едно. FUCK LIFE е серија од меѓусебно поврзани поглавја и секое од нив претставува различни емоционални и психолошки состојби на човечкиот ум, ставени во линеарна нарација. Интерпретацијата на албумот е на слушателот и секое може да го доживее на свој начин. Може да се гледа како едно дело, или како едно дело со поглавја, или само поглавја, или поглавја гледани како посебни работи во едно дело.
Т: Еден од највпечатливите аспекти на FUCK LIFE е неговата емоционална искреност. Ранливоста често се поврзува со саморефлексија, личен развој или исцелување, но дали таа секогаш мора да има некаква цел? Би сакала да ми кажете како вие гледате на тоа. Дали ранливоста, во која било форма на уметничко изразување, секогаш мора да води до среќен крај?
Би рекол дека ранливоста не треба да се гледа како цел сама по себе. Повеќе би ја сфатил како алатка преку која ги чувствуваш и доживуваш работите, си дозволуваш да го искусиш животот и да им дозволиш на работите едноставно да се случуваат. Можеш да научиш да се лекуваш и да растеш наместо постојано да градиш ѕидови околу себе и да се претвориш во некаква тврдина.
Не би рекол дека ранливоста нужно ќе те направи среќен. Напротив, можеби ќе те натера повеќе да страдаш, но и ќе ти овозможи да бидеш поотворен кон сè што се случува околу тебе, да ги пуштиш работите да допрат до тебе, наместо постојано да ја држиш душата затворена.
Т: Кога веќе зборуваме за емоции, многумина го доживуваат гневот како доминантна емоција во хардкор музиката. Но, гневот често произлегува од страв, разочарување или љубов. Сите овие емоции се присутни во емотивниот свет на албумот, но ме интересира кои други чувства, според вас, се кријат под површината на FUCK LIFE?
Мислам дека FUCK LIFE тргнува од овие емоции, но како што се развива, отвора простор и за многу други. Анксиозност, очај, вина, досада, смрт, срам, чувство на немоќ, надминување... Албумот во голема мера се занимава со преиспитување на вечните прашања како љубовта, животот, смртта, постоењето и смислата. Станува збор за тежината на мислите што еден човек ги носи во себе.
Т: Во овој момент можам со сигурност да кажам дека FUCK LIFE е сè, само не конвенционален хардкор албум. Интерлудиумите THE SHRIKE се голем дел од причината поради која го стекнав тој впечаток. Наместо да служат само како музички премини меѓу песните, тие го обликуваат текот и емоционалната структура на албумот, станувајќи важен дел од неговата целокупна приказна. Дали отсекогаш имавте намера овие интерлудиуми да имаат толку значајна улога или нивното значење се оформи спонтано во текот на креативниот процес?
Интерлудиумите ги направи нашиот пријател Филип Обрадовиќ, познат како Monosiped. Порано ја делевме просторијата за проби со неговиот бенд Njuškači jabuka, кои експериментираа со прилично необични звуци, користејќи драм-машини, педали и бас-гитара. Отсекогаш нè интересираше тоа што го правеа, па кога дојде моментот да го снимаме албумот, почнавме да размислуваме за вметнување неколку интерлудиуми. Некако сосема природно дојдовме до идејата Monosiped да ги направи.
На некој начин, тие ја заокружија целата приказна, бидејќи албумот го создадоа пријатели од нашиот круг, што му дава дополнителна живост и човечност. Би рекол дека треба да се доживуваат како составен дел од изданието. Тоа се песни исто како и сите останати на албумот, а сите заедно го сочинуваат FUCK LIFE.
Т: Би сакала за момент да се задржиме на вашиот визуелен идентитет. Suplexx има изградено препознатлив визуелен јазик кој е подеднакво впечатлив како и вашиот звук. Од интензитетот на настапите во живо, па сè до кинематографскиот спот за "NECROSIS | FUCK LIFE", визуелниот израз очигледно е неразделен дел од проектот. Каква улога има тој во обликувањето на светот на Suplexx?
Мислам дека визуелната презентација е суштински дел од идентитетот на еден бенд. Таа е уште еден канал преку кој можеш да се изразиш и да допреш до публиката. Треба да понудиш целосно искуство - сценско присуство, цврст и прецизен звук, одлични песни, длабоки текстови, квалитетни визуелни решенија. Постојат многу различни елементи преку кои можеш да ја претставиш својата визија. Мислам дека ваквиот пристап ти отвора многу можности за изразување и ти дозволува да експериментираш со нив. Можеш да имаш концепт или идеја околу која ќе изградиш целосна слика за бендот и која на крајот ќе претставува еден вид лична изјава.
Т: Уште нешто што ме интересира во однос на вашиот визуелен израз е тоа дали зад него постои некакво централно влијание или филозофија што ги поврзува сите негови елементи, или тој се развива спонтано, под влијание на работите што ве инспирираат и ви го привлекуваат вниманието?
Би рекол дека кога станува збор за нашиот визуелен израз, имаме прилично флуиден пристап. Лесно можеме да бидеме под влијание на работите што ни се случуваат во моментот и да собираме инспирација попатно. Имаме доста различни вкусови во различни области, па дел од процесот е и спојувањето на сите тие различни влијанија во една целина, односно усогласувањето на нашите перспективи. Така што, на некој начин, сè што создаваме е мешавина од сите нас.
Т: За крај, би сакала да свртиме малку кон пофилозофска тема. Отсекогаш ме интересирало дали преку создавањето уметност можеме да откриеме делови од себе за кои претходно не сме биле свесни. Кога ќе погледнете наназад кон FUCK LIFE, дали создавањето на толку личен албум ви помогна да добиете одговори на некои прашања што долго време си ги поставувавте, или, пак, отвори нови?
Мислам дека овој албум може да се сфати како сведоштво за одреден период, емоции и ситуации. Успеавме да ги доловиме во конкретна форма, во еден точно одреден момент, па тие работи засекогаш ќе останат дел од нашите животи. Со нив доаѓаат и сите прашања, одговори и емоции, па постојано им се навраќаме. Како што минува времето, учиш повеќе, созреваш, заздравуваш и се менува начинот на кој гледаш на тие работи, па со текот на времето учиш и како да се справуваш со нив.
Понекогаш повторно ги отвораш старите прашања, наоѓаш одговори и продолжуваш понатаму, а понекогаш се враќаш на истите и се вртиш во круг. Навистина зависи од тоа како се чувствуваш и во која животна фаза се наоѓаш.
И тоа беше Suplexx! Голема благодарност до дечките што одвоија време да ги споделат своите размислувања и ни овозможија одблизу да навлеземе во идеите, емоциите и визуелниот свет што стојат зад FUCK LIFE!
Photo by Konstantin Kondrukhov
Some albums reveal their full character when you stop approaching their songs as individual pieces and begin experiencing them as one continuous statement. Suplexx's FUCK LIFE is one of those records. When I reviewed the album back in July, what immediately stood out was the way its different elements come together so naturally, creating something that feels both carefully constructed and completely unfiltered. There is an unmistakable sense of honesty in the band's approach to music, one that doesn't attempt to smooth out the rough edges or make its ideas any easier to digest.
With that in mind, I wanted to look beyond the record itself and get a better understanding of the people, ideas, and creative impulses behind it. I caught up with Suplexx to discuss the making of FUCK LIFE, the philosophy that shapes their work, and the visual identity that has become such an integral part of the band's presence. Here's what they had to say.
T: Hi, guys! Thanks for taking the time to chat with me. To kick things off, could you introduce yourselves and tell us a little about Suplexx?
Hello Mono-ton, hello world. First of all we are the band Suplexx hailing from Belgrade, Serbia. We are a 4 piece band made out of individuals coming from different music and life backgrounds. Each of us have been involved in different projects prior to Suplexx such as: Sitzpinker, Mali Albert, Crvi, The Filters, sv. Pseta, eaglehaslanaded, radost-stradanje, so at this point, the band is a surreal mash-up of all those backgrounds. And in personal life all of us are involved in different jobs: graphic designer, club manager, music production, IT. Take that in consideration, now you have a more clear perception of what is behind the curtain.
T: Back in July, I had the pleasure of reviewing your latest album, FUCK LIFE, and one of the things that immediately stood out to me was how cohesive the record feels. Everything, from the vocals and instrumentation to the overall artistic direction, seems to fall naturally into place. It feels less like a collection of separate songs and more like one continuous experience, almost inviting the listener to take it all in from beginning to end, particularly on the first listen. Was this sense of cohesion something you consciously aimed for when putting the album together, or did it develop more organically throughout the creative process? Was that sense of continuity something you consciously set out to create? How do you see FUCK LIFE yourself: as a linear narrative, or as a series of interconnected chapters that each represent different emotional or psychological states of the human mind?
So the idea was to create something made in one piece and can be seen as whole together. It is kind of a puzzle: a lot of separate pieces put together in frame, somehow connected thru idea, composition, lyrically, creatively merging and converging into one.
FUCK LIFE is a series of interconnected chapters and the each represent different emotional and psychological states of the human mind, put in a linear narrative. Interpretation of the album is upon the listener and each can have it in its own way. It can be seen as one piece, or as one piece with chapters, or just chapters, or chapters seen as separate things in one piece.
T: One of the most striking aspects of FUCK LIFE is its emotional honesty. Vulnerability is often associated with self-reflection, growth, or healing, but does it always need to serve a purpose? I'm curious in you telling me how you see it. Does vulnerability in any form of art always have to lead to a happy ending?
I would say vulnerability is not meant to be a purpose, I would rather say it can be seen as a tool to feel and experience life and let things unfold and happen to you. You can learn yourself to heal and grow rather than to build walls around you and become a fortress. I wouldn't say being vulnerable will make you happy, it would rather make you suffer and be more open to feel everything around you, let things inside, not to keep your soul closed.
T: While we're on the topic of emotions, a lot of people see anger as the dominant emotion in hardcore music, but anger often comes from fear, disappointment, or love. And all of these are present in the emotional frame of the album but I wanna know what other emotions do you think exist underneath the surface of FUCK LIFE?
I think FUCK LIFE starts from these emotions, but then picks up on other emotions along the way. Anxiety, despair, guilt, boredom, death, shame, inability, overcoming, it deals pretty much with questioning eternal things like love, life, death, existence, purpose. Heaviness of thoughts that one person bears.
T: By now, I can confidently say that FUCK LIFE is anything but a conventional hardcore album. THE SHRIKE interludes are a big part of why I came to that conclusion. Rather than serving as simple transitions, they shape the album's pacing and emotional architecture, becoming an essential part of its narrative. Was it always your intention for these interludes to play such a fundamental role, or did their significance evolve throughout the creative process?
Those interludes were done by our friend Filip Obradovic known as Monosiped. We used to share the same practice room with his band Njuškači jabuka and they were doing some pretty weird stuff on drum machines thru pedals and bass. We were always interested in stuff they were doing, so at some point when we recorded the album, we were thinking of getting some interludes for our album and it naturally came to Monosiped doing it. It kinda circled the whole thing since the album was done by friends around us which also makes it more alive and human. I would say they should be seen as integral part of the release, those are songs like other songs on the album and all of them combined are FUCK LIFE.
T: I'd like to shift the focus to your visual identity for a moment. Suplexx has developed a visual language that's every bit as distinctive as its sound. From your intense live performances to the cinematic "NECROSIS | FUCK LIFE" music video, visuals seem to be an integral part of the project. Can you explain to me what role do they play in shaping the world of Suplexx?
I think visual representation is an essential part of a band's appearance. It is another channel to express yourself and approach the audience. You need to deliver a package of stage presence, tight sound, amazing songs, deep lyrics, great artworks, there are a lot of aspects you can use to present your vision and I think this approach is something that give you a lot of opportunities for expression and you can play a lot with it. You can have a concept, an idea that can build a whole picture around a band and to have that as a statement.
T: Another thing that I would like to know is, in terms of the visual framework is there a central influence or philosophy that ties it all together, or does it emerge organically from the things that inspire and intrigue you?
I would say that regarding visual framework we are quite fluid regarding it, so it can be easily influenced by things happening at the moment and we would pick up inspiration along the way. We are quite different when it comes to tastes in different fields, so it is also art of combining all of that together. Aligning our perceptions together. So everything happening is a mix of all of us in a way.
T: To wrap things up, I'd like to take a slightly more philosophical turn. I've always been curious whether the act of creating art can uncover parts of ourselves that were previously hidden. Looking back on FUCK LIFE, has making such a personal record answered any long-standing questions about yourselves, or has it simply raised new ones?
I think this record can be seen as a statement about certain times, emotions, situations. We managed to capture it in such a form in an exact period of time, so these are the things that are and will be parts of our lives forever. With them come all the questions, answers, emotions so it is always coming back, just as the time passes you learn more, grow, heal and your way of seeing them changes and you know how to cope with it. So sometimes it is raising the old ones, solving them, going on, sometimes it is coming back to old ones and looping there. So it really depends on how you are and at which point in life you are at.
And that was Suplexx! A big thank you to the guys for taking the time to share their thoughts and for giving us a closer look into the ideas, emotions, and visual world behind FUCK LIFE