Некои бендови создаваат музика што се чувствува како да наидуваш на стара фотографија, малку заматена по рабовите, полна со чувства и способна да те однесе некаде каде што никогаш не си бил. TEZ, од Велика Британија, го доловуваат токму тоа чувство во својот звук, мешајќи ја енергијата на сурф-рок со инди сензибилитети и сонливи текстури што се задржуваат долго откако ќе исчезне последната нота. Нивниот најнов EP, BLUE MIND, ги поканува слушателите во свет обликуван од носталгија, променливи перспективи и малите детали што го прават растењето да се чувствува и убаво и неизвесно. Се сретнавме со бендот за да поразговараме за приказните зад нивната музика, местата и искуствата што го обликуваат нивниот звук и сè што претстои.
Т: Здраво дечки! Ви благодариме што одвоивте време да одговорите на некои од нашите прашања. За почеток, можете ли да се претставите на нашите читатели?
Здраво! Ви благодариме многу што нè поканивте и за прекрасните зборови за BLUE MIND! Ние сме TEZ, инди-рок бенд од Маргејт на југоисточниот брег на Англија. Јас сум Овен, пеам и свирам гитара, заедно со Ден на гитара и Џо на тапани. Започнавме како bedroom project и постепено станавме бенд во 2023 година. Доста сме под влијание на Palace, Foals и Sticky Fingers, но се надевам дека има и нешто наше таму. :)
Т: Вашиот звук е многу носталгичен, го слушав вашето најново EP BLUE MIND и морам да кажам дека оттогаш постојано го преслушувам. Миксот од сурф-рок, инди и сонливи текстури навистина остава трага дури и по првото слушање. Како пристапивте кон звучниот идентитет на BLUE MIND и дали имаше некои звуци или техники на продукција со кои конкретно сакавте да експериментирате? Кажете ни малку за тоа.
Ви благодарам, тоа многу значи! Идејата зад BLUE MIND е смирувачкиот ефект од престојот покрај вода. Голем дел од тоа се собра околу нашата крајбрежна турнеја, особено времето поминато во Њуквеј, и сакавме тоа чувство на простор и движење да се почувствува без да се изгуби енергијата.
Снимањето беше доста DIY. За „Alive“, ги снимивме тапаните во товарен контејнер, а потоа работевме на остатокот во мојата спална соба. Ден и јас резервиравме и просторија за проби за да можеме правилно да ги засилиме појачалата и да истражиме поголеми звуци на гитара. Беше прилично фрустрирачки и DIY како процес, но навистина сум задоволен од резултатот.
Т: Кога го слушате EP-то како целина, дали има некои посебни текстови, детали или инструментални моменти што слушателите лесно би ги превиделе, но носат подлабоко или полично значење за вас?
На „Alive“, постои репликата "not everything you feel is a lie, not everything you feel is alive". Тоа беше нешто што го испеав во гласовна нота пред да постои остатокот од песната, и таа стана почетна точка за сè околу неа.
За мене, тоа се поврзува со претераното размислување и колку убедливо можат да се чувствуваат сопствените мисли. Тоа е потсетник да земете здив, наместо веднаш да верувате во секоја мисла.
Т: Сега, би сакала да се вратам чекор назад и да ги истражам вашите корени, потеклото на TEZ. Колку и да мислиме дека музичките сцени од Југоисточна Европа и Велика Британија се многу различни, постои заедничка нишка што ги поврзува: љубовта, страста и посветеноста што се вложуваат во создавањето музика. Секое место има свој ритам, и замислувам дека Маргејт носи многу поинаква енергија од некаде како Лондон. Како живеењето и правењето музика во Маргејт влијаеше врз вашиот креативен процес, вашата перспектива и начинот на кој го доживувате секојдневниот живот како музичари?
Близината на морето дефинитивно го наоѓа својот пат во музиката. Целата идеја за BLUE MIND произлезе од таа врска со водата, а лично, пливањето или поминувањето време на плажа е едно од нештата што ми помага да се исклучам.
Не пишуваме песни конкретно за Маргејт цело време, но тоа е позадината на сè, искрено, не знаеме ништо поинаку. :)
Т: Веќе го однесовте TEZ надвор од Велика Британија, од вашето деби во Швајцарските Алпи на фестивалот Тифентал до концерти во земји како Шпанија и Германија. Што научивте за вашата музика од настапувањето во различни земји и пред публика која ја доживува низ сосема различни културни и музички контексти?
Нашиот прв настап како бенд всушност беше на фестивал во Швајцарските Алпи. Ни платија околу 25 фунти по човек, а летовите беа околу 250 фунти за секој, па финансиски бевме апсолутно супер, хахаха.
Некои од нашите рани европски концерти беа во хостели како замена за место за спиење. Не беше гламурозно, но имавме некои брилијантни искуства и ве потсетува дека на луѓето не им треба целата ваша позадина за да се поврзат со песна. Потоа, претходно оваа година, имавме среќа да го поддржиме Марлон Фунаки во Берлин, што беше НЕВЕРОЈАТНО.
Т: Живееме во сè побрз и дигитализиран свет, а токму сега, особено независната балканска музичка сцена, ги доживува и можностите и предизвиците што доаѓаат со него. И покрај тоа што имаат неверојатно разновиден музички пејзаж, многу независни уметници од регионот сè уште се борат да допрат до публика надвор од своите земји. Дали мислите дека интернетот навистина помогна да се срушат тие географски бариери, или ограничувањата на музичката индустрија сè уште им отежнуваат на уметниците од помалите сцени да допрат до поширока меѓународна публика?
Мислам дека дефинитивно ни беше од помош. Со објавување на нашата музика онлајн, дефинитивно можеме да патуваме многу подалеку од дома, многу подалеку отколку што очекувавме, а гледањето луѓе што живеат во различни делови од светот е лудо и надреално искуство. Многу сум благодарен за тоа!
На крајот на краиштата, тоа е одлична алатка за привлекување внимание, но сепак не го отстранува чувството на потреба да се поврземе со луѓе, што мислам дека најдобро се прави со лично присуство или на свирка. Мислам дека има предности и недостатоци и на двете.
Мислам дека тоа е неоспорна можност за уметниците, и иако не сакаме да бидеме постојано на социјалните медиуми и слично, тоа е нешто што не можеме да си дозволиме да не го правиме.
Т: Сега, би сакал да го однесам разговорот малку поблиску до дома и да ја истражам поличната страна на TEZ. Тука во Mono-ton, сакаме да ја истражуваме идејата за раст со уметниците што ги интервјуираме, без разлика дали тоа значи еволуирање на нивниот звук, откривање нови креативни насоки или редефинирање на нивниот идентитет како бенд. Растот често доаѓа со притисок постојано да се движите напред и да се реинвентирате себеси. Гледајќи наназад на вашето патување досега, како мислите дека сте се промениле, и како индивидуални музичари и како бенд? Дали имаше некој посебен момент или искуство што ве натера да сфатите дека TEZ прерасна во нешто различно од она што првично сте го зацртале?
TEZ првично не беше замислен да биде бенд. Тоа беше псевдоним што го користев за објавување на инструментални идеи онлајн, па дури и тоа што тројцата свиревме заедно беше голема промена од каде што започна.
Оттогаш, тоа стана нешто што го сфаќаме многу посериозно, без да сакаме да изгубиме зошто уживавме во него на прво место. Распродадената главна свирка во Ramsgate Music Hall на почетокот беше вистински момент да сфатиме дека луѓето всушност избираат да дојдат и да ги слушнат нашите песни. Неодамна, нашата турнеја низ Велика Британија се чувствуваше како уште еден чекор. Сè уште се чувствувате како истите луѓе, но понекогаш се случува нешто што ве тера да застанете и да забележите колку далеку е поместено.
Photo by Liam Maxwell
Т: Понекогаш правењето музика може да стане преоптоварувачка работа, особено кога сте одговорни и за сè што се случува околу тоа - букинг на концерти, односи со јавноста, финансии, промоција и сите други помалку гламурозни делови од тоа да се биде дел од бенд. Исцрпеноста и разочарувањето можат брзо да се привлечат кога креативната страна ќе се измеша со толку многу одговорности. Што ве возбудува за правењето музика кога тие делови од тоа да се биде дел од бенд почнуваат да преземаат?
Искрено, се мачам да се исклучам, па веројатно не сум најдобрата личност да давам совет за рамнотежа хаха. Секогаш има уште еден е-мејл за испраќање или нешто што се чини дека треба да се среди.
Она што го враќа тоа е обично доста мало: наоѓање звук на гитара, започнување песна без да размислуваме за што служи, или собирање и потсетување дека всушност сакаме да свириме музика. Поддршката на уметниците што ги сакаме исто така помага. Лесно е да се потроши толку многу време обидувајќи се да го движиш бендот напред што ќе заборавиш да уживаш во делот за кој си го започнал. Сè уште го учам тоа.
Т: За жал, морам да ви поставам едно класично интервју прашање. Со оглед на тоа што BLUE MIND сега е во светот, како ви изгледа следното поглавје од TEZ? Дали има некои нови насоки или идеи што веќе сте возбудени да ги истражите?
Бевме во студио во Франција во текот на летото и има уште многу што следи...
Возбудени сме што ќе им дадеме на новите песни повеќе карактер и ќе одвоиме време да ги направиме како што треба, наместо да брзаме со нешто затоа што чувствуваме дека треба да биде. Исто така, би сакале да продолжиме да свириме подалеку. Поддршката на Марлон Фунаки, Риф и, неодамна, Флечр Флечр беше брилијантна и сакаме да продолжиме да се ставаме во ситуации каде што можеме да учиме и да допреме до нови луѓе.
Т: Би сакала да го завршиме нашиот разговор на пофилозофска нота. Дали мислите дека создаваме музика затоа што имаме што да кажеме или затоа што има работи што можеме да ги разбереме само со создавање?
За мене, често е прво второто. Ќе испеам нешто во гласовна нота без навистина да знам од каде доаѓа, а потоа повторно ќе слушнам и ќе сфатам дека објаснува нешто што се мачев да го преточам во зборови.
Понекогаш точно знаете што сакате да кажете, но друг пат создавањето песна е начинот на кој откривате. Тоа е голем дел од причината зошто музиката ми се чини терапевтска. Не мора да завршувате со одговор, но можеби малку подобро ќе го разберете чувството. Потоа некој друг ќе го слушне и ќе го пронајде своето значење, што е доста посебно.
И тоа беа Tez! Не заборавајте да го чуете нивното ново EP BLUE MIND на сите музички платформ
Some bands make music that feels like stumbling across an old photograph, a little blurry around the edges, full of feeling, and capable of taking you somewhere you've never been. Hailing from the UK, TEZ capture that exact feeling in their sound, blending surf-rock energy with indie sensibilities and dreamier textures that linger long after the last note fades. Their latest EP, BLUE MIND, invites listeners into a world shaped by nostalgia, shifting perspectives, and the little details that make growing up feel both beautiful and uncertain. We caught up with the band to talk about the stories behind their music, the places and experiences that shape their sound, and everything that lies ahead.
T: Hi guys! Thanks for taking the time to answer some of our questions. For starters can you introduce yourselves to our readers?
Hey! Thanks so much for having us, and for the lovely words about BLUE MIND! We're TEZ, an indie rock band from Margate on the south east coast of England. I'm Owen, I sing and play guitar, alongside Dan on guitar and Joe on drums. It started as a bedroom project and gradually became a band in 2023. We're quite influenced by Palace, Foals and Sticky Fingers, but hopefully there's something of our own in there too :)
T: Your guys’ sound is very nostalgic, I listened to your latest EP BLUE MIND, and I must say that it has been on repeat for me ever since. The mix of surf rock, indie and dreamier textures really leave a mark even after the first listen. How did you approach the sonic identity of BLUE MIND, and were there any sounds or production techniques you specifically wanted to experiment with? Tell us a little about that.
Thank you, that means a lot! The idea behind BLUE MIND is the calming effect of being around water. A lot of it came together around our coastal tour, particularly spending time in Newquay, and we wanted that feeling of space and movement to come through without losing the energy.
The recording was quite DIY. For "Alive", we recorded drums in a freezing shipping container, then worked on the rest in my bedroom. Dan and I also booked a rehearsal room so we could properly turn the amps up and explore bigger guitar sounds. It was pretty scrappy and DIY as a process, but really happy with the result
T: When listening to the EP as a whole, are there any particular lyrics, details or instrumental moments that might be easy for listeners to overlook, but carry a deeper or more personal meaning for you?
On "Alive", there's the line "not everything you feel is a lie, not everything you feel is alive". That was something I sang into a voice note before the rest of the song existed, and it became the starting point for everything around it.
For me, it connects to overthinking and how convincing your own thoughts can feel. It's a reminder to take a breath rather than believe every thought immediately.
T: Now, I would like to take a step back and explore your roots, the origin of TEZ. As much as we might think that the Southeastern European and UK music scenes are very different, there's a common thread that connects them: the love, passion and dedication that go into creating music. Every place has its own rhythm, and I imagine Margate carries a very different energy from somewhere like London. How has living and making music in Margate influenced your creative process, your perspective, and the way you experience everyday life as musicians?
Being near the sea definitely finds its way into the music. The whole BLUE MIND idea came from that relationship with water, and personally, swimming or spending time on the beach is one of the things that helps me switch off.
We're not writing songs specifically about Margate all the time, but it's the backdrop to everything to be honest, we don't know any different :)
Photo by Liam Maxwell
T: You've already taken TEZ outside the UK, from your debut in the Swiss Alps at Festival Tiefental to shows in countries like Spain and Germany. What have you learned about your music from performing in different countries and in front of audiences who experience it through completely different cultural and musical contexts?
Our first gig as a band was actually at a festival in the Swiss Alps. We were paid about £25 each and the flights were about £250 each, so financially we were absolutely smashing it hahah.
Some of our early European shows were in hostels in exchange for somewhere to sleep. It wasn't glamorous, but we had some brilliant experiences and reminds you that people don't need your whole backstory to connect with a song. Then, earlier this year, we were lucky enough to support Marlon Funaki in Berlin which was AMAZING
T: We live in an increasingly fast-paced and digitalized world, and right now especially the independent Balkan music scene is experiencing both the opportunities and challenges that come with it. Despite having an incredibly diverse musical landscape, many independent artists from the region still struggle to reach audiences beyond their own countries. Do you think the internet has genuinely helped break down those geographical barriers, or do the limitations of the music industry still make it difficult for artists from smaller scenes to reach a wider international audience?
I think it's definitely been helpful to us. By putting our music online, we're definitely able to travel much further than home, much further than we expected to, and seeing people living in different parts of the world is a crazy and surreal experience. I'm very grateful for that!
It's ultimately a great tool for capturing attention, but it still doesn't really remove the graft of needing to connect with people, which I think is best done by being in person or at a gig. I think it has pros and cons of both.
I think it is an undeniable opportunity for artists, and although we don't really love being on social media and stuff all the time, it is something we can't really afford not to do
T: Now, I'd like to take the conversation a little closer to home and explore the more personal side of TEZ. Here at Mono-ton, we love exploring the idea of growth with the artists we interview, whether that means evolving their sound, discovering new creative directions or redefining their identity as a band. Growth often comes with the pressure to constantly move forward and reinvent yourself. Looking back at your journey so far, how do you think you've changed, both as individual musicians and as a band? Was there a particular moment or experience that made you realise that TEZ had grown into something different from what you initially set out to be?
TEZ wasn't originally meant to be a band. It was an alias I used for putting instrumental ideas online, so even having the three of us playing together was a big change from where it started.
Since then, it's become something we take much more seriously, without wanting to lose why we enjoyed it in the first place. Selling out a headline show at Ramsgate Music Hall early on was a proper moment of realising people were actually choosing to come and hear our songs. More recently, taking our own headline tour around the UK felt like another step. You still feel like the same people, but occasionally something happens that makes you stop and notice how far it's moved.
T: Sometimes making music can become an overwhelming job, especially when you're also responsible for everything that happens around it - booking shows, PR, finances, promotion and all the other less glamorous parts of being in a band. Burnout and disappointment can creep in quickly when the creative side becomes mixed with so many responsibilities. What keeps you excited about making music when those parts of being in a band start to take over?
Honestly, I struggle to switch off, so I'm probably not the best person to give advice on balance hahah. There's always another email to send or something that feels like it needs sorting.
What brings it back is usually quite small: finding a guitar sound, starting a song without thinking about what it's for, or getting together and remembering that we actually like playing music. Supporting artists we love helps too. It's easy to spend so much time trying to move the band forward that you forget to enjoy the bit you started it for. I'm still learning that.
T: Unfortunately, I still gotta ask you one standard interview question. With BLUE MIND now out in the world, what does the next chapter of TEZ look like to you? Are there any new directions or ideas you're already excited to explore
We've been in a studio in France over the summer, and there's more to follow...
We're excited about giving the new songs more character and taking the time to get them right, rather than rushing something out because we feel we should. We'd also love to keep playing further afield. Supporting Marlon Funaki, Reef, and, more recently, Fletchr Fletchr has been brilliant, and we want to keep putting ourselves in situations where we can learn and reach new people.
T: I would like to end our conversation on a more philosophical note. Do you think we create music because we have something to say, or because there are things we can only understand by creating?
For me, it's often the second one first. I'll sing something into a voice note without really knowing where it came from, then listen back later and realise it explains something I'd been struggling to put into words.
Sometimes you know exactly what you want to say, but other times making the song is how you find out. That's a big part of why music feels therapeutic for me. You don't necessarily finish with an answer, but you might understand the feeling a little better. Then someone else hears it and finds their own meaning, which is pretty special.
And that was Tez! Don't forget to listen to their new EP BLUE MIND on all music platforms!