Има нешто особено значајно во приказната на еден бенд што поминува 18 месеци на турнеја, патува од континент на континент и ја носи својата музика на различни сцени и нова публика. Тоа ќе те натера да се запрашаш што останува кога бучавата конечно ќе стивне.
Холандскиот бенд Tramhaus, кој доаѓа од Ротердам, е познат по своите енергични настапи и звукот што не се вклопува во однапред поставени рамки. Со својот најнов албум Blister, бендот отвора ново поглавје, надоврзувајќи се на интензитетот и суровата енергија на претходниот материјал, но истовремено продолжувајќи да ги истражува внатрешните тензии што ја обликуваат нивната музика.
Од искуства на турнеи низ три континенти, вклучувајќи ја и Азија, до настап во Лвив, Украина, на хуманитарен концерт во поддршка на украинските музичари, Tramhaus ни покажуваат дека да се биде бенд значи многу повеќе од едноставно создавање музика. Разговаравме со нив за животот на турнеја, развојот на нивниот звук, предизвиците да се остане креативен во музичката индустрија која постојано бара сè повеќе, и за тоа што значи да продолжиш да се појавуваш - за музиката, за луѓето покрај себе и за заедниците што те опкружуваат.
Т: Здраво дечки! Ви благодариме многу што одвоивте време да учествувате во ова интервју! Навистина сме возбудени што ве имаме тука. За оние кои можеби го откриваат Tramhaus за прв пат, дали би можеле да се претставите на нашите читатели и да ни кажете малку за тоа кои сте, што правите секој од вас во бендот и како се собра Tramhaus на прво место?
Здраво! Јас сум Јулија и свирам бас во Трамхаус. Остатокот од бендот го сочинуваат Надја на гитара, Миха на гитара, Џим на тапани и Лукас на главен вокал.
Сите се познаваме од тесно поврзаната музичка сцена во Ротердам. За време на Ковид сите бевме заглавени дома и беше доста здодевно. Решивме да се собереме за да правиме музика, само за да пробаме нешто ново и забавно.
Т: Поминавте огромен дел од последните неколку години на пат, а 2026 година ве врати во Азија. Откако веќе бевте на турнеја таму, дали оваа трета азиска турнеја ви се чинеше поинаква од првиот пат кога бевте?
Првиот пат кога отидовме таму, беше вистински културен шок и моравме да се навикнеме на сите различни манири и правила. Сега е повеќе како да се враќаме дома, можеме многу брзо да се прилагодиме, па дури и чувствуваме носталгија за некои работи откако ќе се вратиме дома. Сега познаваме доста луѓе таму и базата на обожаватели постојано се шири, па враќањето кај пријателски лица беше прекрасно оваа година.
Т: Свирејќи во толку многу различни градови и земји, сигурна сум дека неизбежно сте биле изложени на многу нови културни и музички перспективи. Дали чувствувате дека учите повеќе за локалната музичка сцена преку луѓето што ги среќавате и заедниците во кои станувате дел по патот? И дали имало нешто со што сте се сретнале за време на турнејата, без разлика дали станува збор за нов пристап кон пишување песни, продукциска техника, звук или дури и поинаков начин на организирање на сцена, што сте го вратиле и сте сакале да го вклучите во вашата сопствена работа?
Не е баш музичка или продукциска техника, но она што навистина ми се допадна кај нашите настапи е вниманието што публиката го има кон музиката. Секој навистина слуша и реагира на она што го слуша, во Европа луѓето можат да имаат навика да зборуваат во текот на настапите.
Т: Еден од најзначајните настапи што ги имавте оваа година беше вашиот настап во Лвов, Украина. Можеби не сите наши читатели го знаат ова, но приходите од концертот беа донирани за поддршка на „Музичарите ја бранат Украина“, заедно со добротворна аукција со специјални предмети од Tramhaus. Исто така, претходно зборувавте за желбата шоуто да биде повеќе од обичен концерт, да се создаде простор за катарза, поврзување и, дури и само за неколку часа, бегство од реалноста низ која живеат луѓето. Сега кога имавте време да го обработите искуството, како се чувствуваше самиот настап од сцената? Какво беше вашето лично искуство од тоа што бевте таму, се запознавте со луѓето и свиревте за таа публика, и дали ноќта имаше емоционален ефект врз вас или го промени начинот на кој размислувате за тоа што може да значи концерт за луѓето?
За мене - и верувам дека можам да зборувам во име на целиот бенд - тоа беше еден од најспецијалните концерти што сме ги направиле досега. Ретко сме виделе или почувствувале толку вклучена и посветена публика. Ако погледневте однадвор, изгледаше како најсреќната публика што некогаш сте ја виделе, но со дадениот контекст знаете дека емоцијата доаѓа од многу болка. Се чувствуваше како на овие луѓе да им треба повеќе од кој било друг во тој момент, тоа беше начин да бидат расеани од реалноста на нивниот секојдневен живот, тагата и постојаната грижа. Ме натера да сфатам колку е привилегирано да можеш да одиш и да гледаш концерти кога сакаш, само за забава. За нас одењето на свирка е форма на слободно време, за нив тоа се чувствуваше повеќе како неопходност, нешто за да избегаат од својата реалност и повторно да се чувствуваат како едно.
Иако имавме тесен распоред, имавме време да се сретнеме и да разговараме со луѓето што дојдоа на свирката, сите беа толку топли, благодарни и гостопримливи. Не можев а да не се споредам со некои од луѓето на мои години или помлади со кои разговарав; тешко е да се замисли како се навикнале на некои од најнезамисливите работи. Губење пријатели и семејство, справување со регрутација, наоѓање работа и изолација од толку многу работи. Ова е нешто за кое ќе размислувам многу и се надевам дека ќе можеме да го направиме ова повторно некогаш.
Т: Би сакала да го насочиме нашиот фокус кон Blister сега, вашиот најнов албум и плоча што се чини дека зафаќа многу поинакво поглавје за Tramhaus. Во интервју за THE LINE of BEST FIT, споменавте дека Blister е обликуван од околу осумнаесет месеци турнеја низ три континенти. Тоа е огромно време поминато во постојано движење помеѓу градови, земји и различни средини, и се чини дека тие искуства станаа важен дел од самиот албум. Кога поминувавте низ тој период на турнеја, дали веќе бевте свесни дека сите овие искуства на крајот би можеле да го најдат својот пат во вашата музика, или ја препознавте врската дури откако почнавте да пишувате и да го составувате албумот? И гледајќи назад сега, колку мислите дека времето поминато на пат всушност влијаело врз звукот, темите и емоционалната насока на Blister?
Мислам дека голем дел од турнејата го најде својот пат во нашата музика сосема природно. Нашата инспирација генерално доаѓа од она што го гледаме околу нас, околината во која се наоѓаме. Значи, иако многу патуваме, запознаваме нови луѓе, истражуваме нови места и неизбежно мора да ни недостигаат луѓето што ги оставаме дома. Бендовите што ги среќаваме и слушаме низ целиот свет неизбежно имаат одредено влијание и врз нас, дури и ако не можеме точно да одредиме што учиме од сето тоа.
Т: Ова е можеби пофилозофско прашање, но Blister се чувствува како издание што ви даде простор да истражите делови од Tramhaus што можеби не беа можни на The First Exit. Што си дозволивте да направите, и креативно и лично, на Blister што не би си дозволиле на вашиот прв албум? Дали постоеше одредена слобода, ранливост или подготвеност да се преземаат ризици што требаше прво да ги развиете кај себе?
Дефинитивно имаше разлика во начинот на кој пристапивме кон првиот албум во споредба со вториот албум. Кога го напишавме The First Exit, мораше да создадеме „долгоочекуван прв албум“ откако веќе имавме песни вредни за еден албум што ги свиревме во живо. Решивме да не користиме ниту една од „старите“ песни и да создадеме албум од нула, под притисок на рокови од турнејата и нашите секојдневни работи. Ова често резултираше со тоа што се среќававме рано наутро за да пишуваме неколку часа, а потоа следниот ден одевме да го правиме истото во необични часови. Притисокот беше голем, но ни успеа.
Кога го започнавме процесот за Blister, планиравме малку повеќе однапред и си дадовме повеќе време да пишуваме и да испробуваме различни работи. Сè уште имаше доста временски притисок, но можевме да си играме малку повеќе. Тоа автоматски ве тера да разработите идеи што инаку би ги фрлиле рано во процесот, бидејќи можеби нема да завршат како нешто што вреди да се користи. Ова дефинитивно нè натера да истражуваме различни видови звуци и да не бидеме толку свесни за крајниот резултат. Слобода во која навистина уживав и што дефинитивно можете да ја слушнете на плочата.
Т: Во Моно-тон, веруваме дека разговорот за менталното здравје и благосостојбата на уметниците е исто толку важен како и разговорот за нивната музика. Зад настапите, турнеите и постојаното движење, стојат луѓе на кои им е потребен простор за одмор, борба и едноставно да бидат себеси. Имајќи го тоа предвид, сакав да ве прашам нешто малку по лично. Последните неколку години ги поминавте постојано движејќи се, настапувајќи и доживувајќи работи со интензитет што повеќето луѓе веројатно не го среќаваат во секојдневниот живот. Кога адреналинот ќе исчезне и ќе останете сами со себе, како останувате ментално приземјени? И што научивте за грижата за себе - и еден за друг - преку сето ова?
Какво одлично прашање, мислам дека ова е нешто за кое не се зборува доволно. Секако, можам да зборувам само за себе за ова, но чувствувам дека создадовме одреден ред во хаосот што е турнеата. Имаме наши мали рутини, од тоа како го правиме нашиот звучен чек до тоа какви намирници купуваме во автобус. Сега сме толку навикнати еден на друг и сме доста добри во давањето простор еден на друг секогаш кога ни е потребен.
Лично, многу лесно се престимулирам и мојата социјална батерија може да се испразни кога сум премногу опкруженa со луѓе без паузи. Затоа секогаш се обидувам да одвојам мали моменти за себе каде што можам. На пример, сакам да шетам низ местата што ги посетуваме, да пуштам музика и да се шетам наоколу, или едноставно да седнам и да прочитам книга во кафиќ сама.
Доживувате толку многу нови впечатоци, што може да биде многу за вашиот мозок да ги процесира или разбере. Верувам дека е многу важно да бидете добри кон себе во тие случаи. На пример, понекогаш навистина сакам да го истражам градот во кој се наоѓаме, но мојот мозок и/или тело се едноставно премногу уморни и на крајот се повлекувам на каучот зад сцената и само да се релаксирам, иако чувствувам дека можеби ќе пропуштам работи.
Т: И конечно, да заокружам. За неколку години од сега, кога ќе се осврнете на овој период од Tramhaus, на што се надевате дека ќе се сетите? Не за музиката, туку за луѓето што бевте додека ја создававте?
Веќе знам дека ќе се осврнам на ова време и ќе се прашувам дали доволно сум уживала во него, па ова е добар потсетник да застанам и да го ценам сè што е сега. Сите се приближуваме кон триесеттите години, ова доаѓа со свои неволји и сознанија, што мислам дека е прекрасно. Многу сум благодарен што го правам ова со моите најдобри пријатели и се надевам дека ќе растеме како бенд, како и лично заедно, уште многу години.
И тоа беа Tramhaus! Додека они продолжуваат да патуваат од град во град, од континент на континент и од сцена на сцена, Blister е многу повеќе од приказ на тоа каде се наоѓа бендот денес - тој е и одраз на сè што доживеале по патот. Ако The First Exit беше за пронаоѓањето излез, тогаш Blister можеби е соочување со сè што следува потоа: неизвесноста, исцрпеноста, неочекуваните средби и моментите поради кои целото патување вреди. Во музичката сцена, која често бара постојано движење и непрекинато докажување, Tramhaus нè потсетуваат колку значи да продолжиш да бидеш присутен, да ризикуваш и да му оставиш простор на другиот. А иако сè уште не е испишано она што ги очекува понатаму, едно е сигурно: кога станува збор за Tramhaus, бучавата сè уште не стивнува.
Обавезно чујте го Blister на сите стриминг платформи
There is something about a band that spends 18 months on the road, crossing continents and carrying its music into unfamiliar spaces, that makes you wonder what happens when the noise finally settles.
Hailing from Rotterdam, Tramhaus have built their reputation on restless live performances and a sound that refuses to sit still. With their latest album, Blister, the band enters another chapter of that journey, expanding on the urgency of their earlier work while continuing to explore the tensions that fuel their music. From the intensity of touring across three continents, including Asia, to bringing their music to Lviv, Ukraine, for a benefit show supporting Ukrainian musicians, Tramhaus demonstrate that being a band can mean more than simply making noise.
We spoke with them about life on the road, the evolution of their sound, the weight of staying creative in an increasingly demanding music industry, and what it means to keep showing up - for the music, for each other, and for the communities that surround them.
T: Hi guys! Thank you so much for taking the time to take part in this interview! We're really excited to have you here. For those who might be discovering Tramhaus for the first time, could you introduce yourselves to our readers and tell us a little bit about who you are, what you each do within the band, and how Tramhaus came together in the first place?
Hi! My name is Julia and I play bass in Tramhaus. The rest of the band consists of Nadya on guitar, Micha on guitar, Jim on drums and Lukas on lead vocals.
We all know each other from the tight-knit music scene in Rotterdam. During Covid we were all stuck at home and quite bored. We decided to come together to make some music, just to try out something new and fun.
T: You've spent a huge part of the last couple of years on the road, and 2026 has taken you back to Asia. After already touring there before, did this third Asian tour feel different from the first time you went?
The first time we went there it was quite a culture-shock and we had to get used to all the different mannerisms and rules. Now it feels more like coming home, we can adjust ourselves very quickly and we even feel nostalgic about some things once we return back home. We know quite some people there now and the fanbase keeps expanding, so returning to friendly faces felt amazing this year.
T: Having played in so many different cities and countries, you've inevitably been exposed to a lot of new cultural and musical perspectives. Do you feel like you learn more about a local music scene through the people you meet and the communities you become part of along the way? And has there been anything you've encountered while touring, whether it's a new approach to songwriting, a production technique, a sound, or even a different way of organizing a scene, that you've brought back and wanted to incorporate into your own work?
It's not really a musical or productional technique, but what I really liked about our shows is the attention the crowd has for the music. Everyone really listens and reacts to what they hear, in Europe people can have a habit of talking through shows.
T: One of the most significant performances you had this year was your show in Lviv, Ukraine. Maybe not all of our readers know this, but the proceeds from the concert were donated to support Musicians Defend Ukraine, alongside a charity auction with special items from Tramhaus. You had also spoken beforehand about wanting the show to be more than just a regular concert, to create a space for catharsis, connection and, even if only for a few hours, an escape from the reality people are living through. Now that you've had some time to process the experience, how did the performance itself feel from the stage? What was your personal experience of being there, meeting the people and playing for that audience, and did the night have an emotional effect on you or change the way you think about what a live performance can mean to people?
For me - and I believe I can speak for the entire band - it was one of the most special shows we've done so far. We've rarely seen or felt a crowd so involved and dedicated. If you would look from the outside in, it looked like the happiest crowd you've ever seen, but with the given context you know that emotion comes from a lot of pain. It felt like these people needed it more than anyone at that moment, it was a way for them to be distracted from the reality of their daily life, the grief and constant worrying. It made me realize how privileged it is to be able to go and see shows whenever you want, just for fun. For us going to a show is a form of leisure, for them it felt more like a necessity, something to escape their reality and feel as one again.
Even though we were on a tight schedule, we got some time to meet and speak to the people that came to the show, they were all so warm, thankful and welcoming. I couldn't help but compare myself to some of the people my age or younger that I spoke to; it's hard to imagine how they got used to some of the most unthinkable things. Losing friends and family, dealing with conscription, finding work and being isolated from so many things. This is something I will be thinking of a lot and I hope we can do this again some time.
T: I'd like to turn our focus to Blister now, your latest album and a record that seems to capture a very different chapter for Tramhaus. In an interview with THE LINE of BEST FIT, you mentioned that Blister was shaped by around eighteen months of touring across three continents. That's a huge amount of time spent constantly moving between cities, countries and different environments, and it seems like those experiences became an important part of the record itself. When you were going through that period of touring, were you already conscious that all of these experiences might eventually find their way into your music, or did you only recognize the connection once you started writing and putting the album together? And looking back now, how much do you think being on the road actually influenced the sound, themes and emotional direction of Blister?
I think the big amount of touring found its way into our music quite naturally. Our inspiration generally comes from what we see around us, the environment we are in. So while we've been touring a lot, we are meeting new people, exploring new places, and inevitably having to miss the people we leave at home. The bands we meet and hear around the world inevitably have some influence on us as well, even if we can't exactly pinpoint what it is that we take from it all.
T: This is perhaps a more philosophical question, but Blister feels like a record that gave you room to explore parts of Tramhaus that might not have been possible on The First Exit. What did you allow yourselves to do, both creatively and personally, on Blister that you wouldn't have allowed yourselves to do on your first album? Was there a certain freedom, vulnerability, or willingness to take risks that you had to grow into first?
There was definitely a difference in how we approached the first album compared to the second album. When we wrote The First Exit, we had to create a "long awaited first album" after having an album worth of songs we we playing live already. We decided to not use any of the "old" songs and create an album from scratch, cramped in between tour dates and our daily jobs. This often resulted in us meeting early in the morning to write for a few hours and then head off to do the same thing at odd hours the next day. The pressure was high, but it worked for us.
When we started the process of Blister, we planned a bit more ahead and gave ourselves more time to write and try out different things. There was still quite some time pressure, but we were able to play around a bit more. That makes you automatically work out ideas that you would otherwise bin early on in the process, as it might not end up as anything worth using. This definitely made us explore different kind of sounds and not be as conscious about the end result. A freedom that I really enjoyed and that you can definitely hear on the record.
T: At Mono-ton, we believe that talking about mental health and the well-being of artists is just as important as talking about their music. Behind the performances, touring and constant movement, there are people who also need space to rest, struggle and simply be themselves. With that in mind, I wanted to ask you something a little more personal. You've spent the last few years constantly moving, performing and experiencing things at an intensity that most people probably don't encounter in their everyday lives. When the adrenaline disappears and you're left with yourselves, how do you stay mentally grounded? And what have you learned about taking care of yourselves - and each other - through all of this?
What a great question, I think this is something that is not talked about enough. Of course I can only speak for myself on this, but I feel like we created a certain kind of order in the chaos that is touring. We have our little routines, from how we do our soundcheck to what groceries we get for on the bus. We are so used to each other by now, and we are quite good at giving each other space whenever we need it.
Personally, I am overstimulated quite easily and my social battery can run out when being around people too much without breaks. So I always try to fit in little moments for myself wherever I can. For instance, I love to take walks around the places we visit, put on some music and stroll around, or to simply sit down and read a book in a cafe by myself.
You experience so many new impressions, it can be a lot for your brain to process or comprehend. I believe being kind to yourself in those instances is the very important. For example, sometimes I really want to explore the city we are in, but my brain and/or body is simply too tired and I end up retiring to a backstage couch and just relax, even though I feel like I might miss out on things.
T: And finally, to wrap things up. Years from now, when you look back at this period of Tramhaus, what do you hope you'll remember? Not about the music, but about the people you were while making it?
I already know I will look back at this time and wonder whether I have enjoyed this time enough, so this is a good reminder to stand still and appreciate everything that is now. We are all approaching our thirties, this comes with it's own tribulations and realizations, which I think is beautiful. I am so thankful to be doing this with my best friends, and I hope to be growing as a band as well as personally together for many more years to come.
And that was Tramhaus! As they continue to move between cities, continents, and stages, their new album Blister feels like more than a map of where the band stands today - it is also a reflection of everything they have encountered along the way. If The First Exit was about finding a way out, perhaps Blister is about confronting everything that comes after: the uncertainty, the exhaustion, the unexpected connections, and the moments that make the journey worthwhile. In a music scene that often demands constant movement, Tramhaus remind us that there is something meaningful about continuing to show up, taking risks, and making space for one another. And while the road ahead remains unwritten, one thing is certain: for Tramhaus, the noise is far from over.
Make sure to check out Blister on all streaming platforms!