Todor Karakolev - Doma (Stotrojka, 2026)
Низ мрачните лавиринти на алтернативното радио, кон темните места во кои обично излегуваме, завршувајќи во внатрешноста на умот, Тодор ја пренесува атмосферата на околината која ја нарекуваме Дом.
Првата трака, 103, очигледно ја опишува атмосферата во радиото. Темното, тешко, бавно чувство. Она кое што било опишувано во многу траки од минатото. Магловита слика, и мракот на доведувањето на себе во различни умствени состојби, различни од секојдневието. Ако само замислиш дека седиш во ќошот во малото студио, и набљудуваш, ќе откриеш дека оваа трака, преку звук, точно ја пренесува атмосферата од таму. Возвишена енергија која те држи во прекрасната состојба. Иако егзистенцијално изложен(а), задржан(а) си од длабокиот бас, со енергија од групата на луѓе таму, се воодушевуваш од естетиката на старата, едвај функционална миксета. Ѕидовите прекриени со плакати од настани што се случиле во изминатите години. Остатоците на енергија од секој што некогаш бил таму, и идејата дека целата македонска алтернативна сцена била вклучена во тоа. Во 103, Тодор успева да го пренесе сето тоа преку мистичен, тежок звук.
Продолжувајќи понатаму со траката Дома, доаѓа вообичаениот звук кој често го слушаме кај Тодор, синтови и високо фреквентни сонливи мелодии. Со прекрасниот вокал, ја пренесува тежината на (полу)ноќниот живот во Скопје, заморот што би можел да се чувствува и нагонот да си заминеш дома. Што и да претставува “дома”. За повеќето би значело само заминување од гужвата, но некогаш е само префрлање во омиленото вечерно место. Она каде што можеш да си ја храниш длабочината на душата. Со бавен бит, фус во стил на трап, тешките, растегнати синтови, нѐ води кон последната трака.
Наречена Сеедно, би рекла дека го престатвува внатрешниот ум. Дури и битот на почеток потсеќа на внатрешноста, кога умот ќе се заглави во повторувачки циклус. Надворешниот свет не постои повеќе, само внатрешните мисли, каде чувството на сеедност преовладува. Нешто како чувството што самотниците можат да го донесат само преку сопствените мисли, бидејќи сме донесени на секојдневната состојба на нашиот ум. Целата ритам секција е повторлива, додека различни синтови се движат лево-десно, одржувајќи го лупот внатре жив. Сето ова е проследено со сонливи звуци измеѓу рефрените, покажувајќи ја состојбата на самецот кој преживува на сонови (daydreams).
Изданието е дарк амбиент, ну уејв електроника, нурка длабоко во ниските фреквенции, со бавно темпо. Го преставува чувството на градот, навечер. Би можело да се почувствува ако сте присуствувале во доцно-ноќното Скопје, (порано).
Through the dark labyrinths of our underground radio, toward the dark places we usually go to, ending into our minds and souls, Todor has captured the atmosphere of the surroundings we call home.
The first track, 103, clearly brings the atmosphere of the radio. The dark, heavy, slow feeling. The one that has been sung about in many tracks from the past. The foggy feeling and the darkness of bringing yourself into certain states, drugged up, drunk, or just taken by the atmosphere. If you just sit in the corner of the small room, and observe, you might realize the first track is clearly the pure sound of the atmosphere there. The uplifting energy that holds you high. Existentially exposed, you're held by the deep bass, energized by the crowds, and awed by the aesthetics of the old, barely functional mixer. The walls are covered with all the posters of events that happened in the past years. The hidden energy of everyone that was there. The idea that the whole Macedonian alternative scene has been included in it. In 103, Todor is able to bring all that through a mystical, dark sound.
As it continues, with the track Doma, the sound Todor usually has is here — the synths, the high frequency dreamy melodies. With his great vocals, he transfers the heaviness of the night-life in Skopje, the tiredness one might feel, the urge to leave home. Whatever that place means for someone. For many it's just leaving the crowds (as Todor puts it in his track), but sometimes it's just going to your favorite place to be out at night. The one where you would be able to feed the darkness of your soul. With a slow beat, the trap-type hi-hat, the heavy, stretched synths, he leads us into the final track.
Called Seedno (whatever), it is the one that represents our own mind in this EP's journey. Even the beat in the beginning recalls the inside, like when the mind gets stuck in a loop. The outside world doesn't exist anymore. Just the thoughts inside, where the “whatever” feeling stays. It's the feeling loners get when they're able to make themselves feel great only with their own thoughts, a “whatever” feeling, because we're just brought back to our normal states. The whole beat and bassline are repetitive, while different synths just pass back and forth, keeping the loop inside going and going. Followed by a dreamy sound between the verses, representing the dreamy state of the loner, who survives on daydreams.
The whole album is a dark ambient new wave electronica. It dives deep into the low frequencies, at a slow pace. It represents the feelings of the city, when you've been here a while.