Scattered - Scattered (Self-released, 2026)
По десетгодишна издавачка пауза, на 27 март оваа година посведочивме на појавувањето во дигиталните пространства на новиот студиски албум на прогресивниот треш метал бенд Scattered, албум кој се грижи за менталното здравје на слушателот, предупредувајќи на узурпаторите на реалноста, во која, од ден во ден сме поголеми странци во сопствениот живот.
Звукот на Scattered не се калеше преку ноќ, туку има 21-годишно созревање и реобмислување. Најпрвин бевме изложени на рудиментарните зачетоци на демото Liberation од 2007 година, кои во 2010 година беа пресвирени на долгосвиречкото деби Introspection, за во 2016 година да го создадат за мене најсуштественото издание за нивниот звук, албумот Extrospection, на кој убеден сум дека композицијата Камшик заслужува да биде заведена како метал евергрин во музичката ризница на оваа држава со својот вонвременски придонес кој го има на нашето културолошко милје, додека, пак, све повеќе и повеќе му робуваме на Electric God, како што пред деценија предвиде бендот со оваа пророчка димензија на композицијата. Оттогаш настана значителна промена во редовите на бендот, кој од четворка стана засилена петторка, со Стефан Ѓуровски на бас и Горан Силјаноски на гитара, кои заедно со Миланчо Павлески, Јордан Маленко и Пеце Клечкароски последен пат ги гледав во живо да ја оправдаат теориската музичка поткованост на минатогодишното издание на фестивалот Metal Discharge.
Со оваа промена натежнаа гитарите, басот се пробива со своите фретлес интервенции, а разноврсниот вокал на Пеце стана посуров, што значи на прогресивниот треш метал постамент се додаваат чинители од мелодичните дед метал гитарски делници, блек метал тремоло, бластови на тапани, екстреми вресоци што го доближува до модерните светски метал текови, каде непречено се амалгамираат жанровските конвенции. На лирско рамниште под лупа се става и однесувањето на себична индивидуа која однатре ја кородира цивилизацијата, занемарувајќи емпатија, заслепувајќи правда, водејќи војна во името на господарите, пластифицирајќи ја егзистенцијата и задоволувајќи се со секоја лажна илузија, во потрагата по совршениот свет. Фуриозната The Machine во која до израз доаѓа инструменталното богатство на бендот го отвора албумот, по која следува единствената композиција на македонски јазик Цивилизација, лаконска и директна, за да земат поголем простор гитарските сола и рифови во Puppeteers of Agony. Во срцевината се наоѓаат најпрепознатливите композиции на албумот Justicia и The Concept, за хеви метал влијанијата на Iron Maiden и Queensrÿche да дојдат до израз во Utopia и Metamorphosis, за епилогот да биде одвоен за баладата Sands of Time. Потребно е да се воспостави рамнотежа помеѓу нагонот за техничко напластување на гитарските делници и запамтливоста на мелодичните рефрени, за да останат песни за паметење, иако нема тоа да го спречи албумот да функционира како целина.
Судејќи според видеоспотот за композицијата The Concept, разглобувањето на слепата правда во композицијата Justicia, како и ахроматската обвивка во која мноштво луѓе повллекуваат кожа на гуливеровата глава небаре се отвора обвивка на Kreator од 90-тите години на минатиот век, ќе си земам за право да повлечам аналогија со уште еден постамент на прогресивниот треш метал звук во музичката историја, односно албумот ...And Justice for All од Металика и нивниот видеозапис за One, како вечна инспирација за неисправноста на правниот систем и неговите жртви, кои постепено ги губат своите сетила, а властите потајно милуваат да не ги употребуваат за да дојдат до критичка мисла.
Струшките Scattered и белградските Quasarborn се најквалитетните претставници на балканската прогресивна треш метал сцена и во нашите окрузи реализираат музички замисли кои гигантите Voivod, Coroner, Vektor, Toxik, Cryptic Shift, Anacrusis, Mekong Delta и Watchtower со години ги практикуваат на најголемите светски метал фестивали, каде своето место го заслужуваат и овие два бенда.
Откако ги установивме очигледните музички квалитети на светскиот звук, самоиницијативно се наметнува реторичкото прашање дали има погодно место за свирење на албумот во живо во главниот град со мртов ноќен живот, кој дава знаци на живот од фестивал до фестивал? Во денешната дистопија сенаменските кафулиња се погодни исклучиво за настапи на бендови кои ги свират истите обработки, а мислам дека е грев звукот кој го поседуваат овие осум композиции да извира од звучничиња чијшто сопственици се плашат да помине низ нив дисторзија, небаре е чума. На некрологот на градот стои дека погребан е ноќниот живот со замрувањето на Кастро, Хавана и Саем, па сите сме виновни што дозволуваме квалитетните музички остварувања, кои се белег на културниот идентитет на една држава, да останат неотсвирени. Можеби еден ден ќе се разбудиме од оваа дистопија и сфатиме дека треба да направиме нешто против тоа со поддржување на музичарите кои имаат што да кажат со инструментите кои ги владеат, пред да биде предоцна.
After a ten-year publishing hiatus, on March 27 of this year we witnessed the appearance in the digital spaces of the new studio album by the progressive thrash metal band Scattered, an album that cares about the mental health of the listener, warning against the usurpers of reality, in which, day by day, we are becoming strangers in our own lives.
The sound of Scattered did not harden overnight, but has 21 years of maturation and rethinking. We were first exposed to the rudimentary beginnings of the 2007 Liberation demo, which in 2010 were remastered on the full-length debut Introspection, and in 2016 they created what I consider the most essential release of their sound, the album Extrospection, on which I am convinced that the composition Kamshik deserves to be listed as a metal evergreen in the musical treasury of this country with its timeless contribution to our cultural milieu, while, on the other hand, we are increasingly enslaved to the Electric God, as the band predicted a decade ago with this prophetic dimension of the composition. Since then, there has been a significant change in the band's lineup, which has gone from a four-piece to a reinforced five-piece, with Stefan Gjurovski on bass and Goran Siljanoski on guitar, who, together with Milancho Pavleski, Jordan Malenko and Pece Kleckaroski, I saw them live at last year's edition of the Metal Discharge festival, to justify their music theory in practice.
With this change, the guitars became heavier, the bass broke through with its fretless interventions, and Pece's versatile vocals became harsher, which means that the progressive thrash metal foundation is being supplemented with elements of melodic death metal guitar sections, black metal tremolo, drum blast beats, and extreme screams, which brings them closer to modern world metal trends, where genre conventions are seamlessly amalgamated. On a lyrical level, we can hear about the behavior of a selfish individual who corrodes civilization from within, neglecting empathy, blinding justice, waging war in the name of the masters, plasticizing existence, and satisfying himself with every false illusion, in the search for the perfect world, is also put under scrutiny in the album. The furious The Machine, which highlights the band's instrumental richness, opens the album, followed by the only composition in Macedonian, Civilizacija, laconic and direct, so that the guitar solos and riffs take up more space in Puppeteers of Agony. The core of the album is the most recognizable compositions of Justicia and The Concept, for the heavy metal influences of Iron Maiden and Queensrÿche to come to the front in Utopia and Metamorphosis, for the epilogue to be set aside for the ballad Sands of Time. It is necessary to establish a balance between the drive for technical layering of the guitar sections and the memorability of the melodic choruses, so that the songs remain recognizable, although this does not prevent the album from functioning as a whole.
Judging by the video for the composition The Concept, the dissection of blind justice in the composition Justicia, as well as the achromatic cover in which a multitude of people pull the skin off Gulliver's head as if a Kreator cover from the 90s of the last century is being opened, I will draw an analogy with another pinnacle of the progressive thrash metal sound in music history, namely the album ...And Justice for All by Metallica and their video for One, as an eternal inspiration for the malfunctioning of the legal system and its victims, who are gradually losing their senses, and the authorities secretly prefer not to use them to come to a critical thought.
Struga's Scattered and Belgrade's Quasarborn are the highest-quality representatives of the Balkan progressive thrash metal scene and in our districts, they realize musical ideas that giants Voivod, Coroner, Vektor, Toxik, Cryptic Shift, Anacrusis, Mekong Delta and Watchtower have been practicing for years at the world's largest metal festivals, where these two bands also deserve their place.
Having established the obvious musical qualities of their sound, the rhetorical question arises spontaneously whether there is a suitable place to play the album live in the capital city with a dead nightlife, which shows signs of life from festival to festival? In today's dystopia, all-purpose bars are suitable exclusively for performances by bands that play the same covers, and I think it is a sin for the sound that these eight compositions possess to emanate from speakers whose owners are afraid of distortion passing through them, as if it were a plague. The city's obituary states that nightlife was buried with the demise of Castro, Havana and Skopje’s Fair, so we are all guilty of allowing quality musical achievements, which are a hallmark of a country's cultural identity, to remain unperformed live. Maybe one day we will wake up from this dystopia and realize that we need to do something about it by supporting musicians who have something to say with the instruments, before it’s too late.