Alabaster DePlume - Dear Children of Our Children, I Knew: Epilogue (Internation Anthem, 2026)
Алабастер секогаш свири саксофон како да зборува низ него. Ова EP го пренесува гласот на оние што обично остануваат без глас. Снимен за време на неговата турнеја низ САД во март 2025, тој патува носејќи ја болката на палестинскиот народ, но и впивајќи ја локалната болка на местата низ кои поминува, трансформирајќи ја во звук. Како што самиот вели, искуствата на луѓето се врежуваат во него како графити или постери залепени на ѕид, и токму таа насобрана меморија тука станува звук. Тапаните и басот остануваат речиси како сенка во позадина, додека саксофонот се издигнува над нив како плач. Звучи како глас на народ што премногу загубил, но во исто време ја задржува тивката, тврдоглава сила на преживувањето.
Неговиот сетап е секогаш едноставен: тапани, бас, саксофон, а понекогаш синт. Но токму во таа едноставност се отвора простор за нешто поголемо. Неговата музика не инсистира на комплексност за да стане значајна. Ме потсетува на природата; таа не мора да е пренатрупата или комплицирана за да биде прекрасна. Песните на птиците се едноставни, но имаат нешто длабоко смирувачко. Дрвјата, лиадите и шумтите, не се обидуваат да бидат ништо повеќе од тоа што се, постојат во убавина дури и со своите несовршености. А кај нас луѓето, кој сме исто дел од природата, и нашите емоции не се толку сложени колку што ги правиме; само треба да се вратиме кон способноста да ги слушаме, да се слушаме себеси одвнатре, а и другиот како ехо со истата едноставност.
Во начинот на кој Алабастер свири има нешто длабоко човечно. Тој не само што изразува, туку слуша, и тоа слушање станува канал. Делува како некој што ја впива невидливата атмосфера на просторот, неговата емоционална температура, и ја претвора во звук што може да се пренесе. Така музиката престанува да биде само изведба; преку саксофонот ја пренесува тежината, тензијата и духот на луѓето и местата околу него.
Мило ми е што сеуште има артисти кои патуваат, впиваат, и враќаат назад звук кој носи траги од местата и луѓето што ги сретнале. За тие од нас што можеби никогаш нема да ги доприме тие простори директно, музиката станува форма на посредувано искуство. И со тоа на ум, речиси е надреално да се замисли дека ова интимно, духовно EP се случува во град со околу 8 милиони луѓе. Замислувам дека било простор исполнет со слободно-мисленици собрани, да слушнат што овој модерен раскажувач на приказни има да пренесе.
Gus always plays the saxophone like he is speaking through it. This EP transfers the voice of those who feel voiceless. Recorded during his March 2025 tour through the US, while carrying the pain of Palestinian people everywhere he goes, he also absorbs the local pain of the places he visits and channels it through the sound of the saxophone. As he says himself, the experiences of people become etched into him like graffiti or posters on a wall, and that feeling is deeply present here. The drums and bass remain subtle in the background while the saxophone weeps above them. It feels like the cry of a nation that has lost too much, carrying grief, exhaustion, but also the strength to continue despite everything.
His setup is always simple: drums, bass, saxophone and sometimes synths. It’s interesting how he and the people he plays with do so much with so little. His music doesn’t need to be complicated to sound good. It reminds me of nature in that way. Nature on its own is not complicated at all. It doesn’t contain a shitload of things to become beautiful. Bird songs are simple, but mellow. Trees, meadows and forests stay as they are, even with all their imperfections. And since we humans are also part of nature, maybe our emotions are not that complicated either. Maybe we just have to learn how to listen to them, to listen to ourselves on the inside, and to truly listen to others too.
There’s something deeply human in the way Gus plays. It feels like someone who has learned to listen carefully, not only to himself, but to the emotional atmosphere surrounding him. And because of that, the music becomes more than expression; it becomes transmission. Through the saxophone he carries the weight, tension, and spirit of the people and places around him, allowing the listener to feel them too.
I love that there are still artists traveling through the world absorbing atmospheres, grief, conversations, tension, and transforming them into sound. For those of us who may never see these places ourselves, music becomes a form of transmission. And with that in mind, it’s wild to think that this deeply spiritual recording was captured in a city of around eight million people. I imagine a room filled with free thinkers gathered together to hear what this modern-day storyteller had to say.