Андреј Димовски - гитара
Мартин Џорлев - клавијатури
Дарио Циевски - тапани
Музика за тие што пред влез оставаат храна за локалните мачки и тргнуваат во темелна потрага после секое известување за загубено милениче што ќе го забележат залепено на бандера или на поштенско сандаче; се однесуваат како побеснети ракуни секогаш кога ќе чујат милозвучна, логична и школски функционална хармонија и доволно добро ја познаваат етимологијата на терминот 𝙅𝙖𝙯𝙯 за да бидат ужаснати од помислата за институционализиран ејакулат; не поседуваат условен рефлекс кој ги тера да се лигават кога ќе го чујат ѕвончето од министерство за култура и највкусно им е кога теглите зимница во подрум ги обвиткуваат со страниците од популарните книги за самопомош; идеалниот психо-физички баланс го постигнуваат преку умешноста за носење на папуча на боса нога и омилена активност за разбибрига им е да го замислуваат Аца Лукас како врвен концертен пијанист; никогаш со светлата не им сигнализираат на возачите во спротивниот правец дека зад кривината чека полициско возило и секогаш, ама баш секогаш, во маркет ја враќаат кошничката на место за да може да ја користи некој друг...
Andrej Dimovski – guitar
Martin Džorlev – keyboards
Dario Cievski – drums
Music for those who leave food for the local cats before entering and then set off on a thorough search after every “lost pet” notice they spot taped to a lamppost or a mailbox; who behave like rabid raccoons whenever they hear melodious, logical, academically functional harmony, and know the etymology of the term Jazz well enough to be horrified by the idea of an institutionalized ejaculate; who do not possess the conditioned reflex that makes them drool at the sound of the Ministry of Culture’s bell, and find it most tasteful to wrap jars of winter preserves in the basement with pages from popular self-help books; who achieve ideal psycho-physical balance through the skill of wearing a slipper on a bare foot, and whose favorite pastime is imagining Aca Lukas as a top-tier concert pianist; who never flash their headlights to warn oncoming drivers of a police vehicle waiting around the bend, and who always—absolutely always—return the shopping basket to its place so someone else can use it…