Константин Хаџи Коцев – пијано
Martin Djorlev – пијано
Ninoslav Spirovski – саксофони, разно
Dario Cievski - тапани
Музика за тие што пред влез оставаат храна за локалните мачки и тргнуваат во темелна потрага после секое известување за загубено милениче што ќе го забележат залепено на бандера или на поштенско сандаче; се однесуваат како побеснети ракуни секогаш кога ќе чујат милозвучна, логична и школски функционална хармонија и доволно добро ја познаваат етимологијата на терминот 𝙅𝙖𝙯𝙯 за да бидат ужаснати од помислата за институционализиран ејакулат; не поседуваат условен рефлекс кој ги тера да се лигават кога ќе го чујат ѕвончето од министерство за култура и највкусно им е кога теглите зимница во подрум ги обвиткуваат со страниците од популарните книги за самопомош; идеалниот психо-физички баланс го постигнуваат преку умешноста за носење на папуча на боса нога и омилена активност за разбибрига им е да го замислуваат Аца Лукас како врвен концертен пијанист; никогаш со светлата не им сигнализираат на возачите во спротивниот правец дека зад кривината чека полициско возило и секогаш, ама баш секогаш, во маркет ја враќаат кошничката на место за да може да ја користи некој друг..
Konstantin Hadži Kocev – piano
Martin Djorlev – piano
Ninoslav Spirovski – saxophones (various)
Dario Cievski – drums
Music for those who leave food for the local cats before entering and then set off on a thorough search every time they spot a lost-pet notice taped to a lamppost or mailbox; who behave like rabid raccoons whenever they hear melodious, logical, and academically functional harmony; and who know the etymology of the term Jazz well enough to be horrified by the thought of institutionalized ejaculate.
For those who do not possess the conditioned reflex that makes them drool at the sound of a Ministry of Culture bell, and who find preserves stored in the cellar most delicious when the jars are wrapped in pages torn from popular self-help books.
For those who achieve ideal psycho-physical balance through the skill of wearing a slipper on a bare foot, and whose favorite pastime is imagining Aca Lukas as a world-class concert pianist.
For those who never flash their headlights to warn oncoming drivers that a police vehicle is waiting around the bend, and who always—absolutely always—return the shopping basket to its proper place in the supermarket so someone else can use it.
The text is intentionally surreal, satirical, and tongue-in-cheek—a humorous description of a certain type of unconventional, independent-minded audience.