Mansur Brown - Aurora (AMAI RECORDS, 2026)
English belowМузиката на Mansur Brown звучи како идеализираните идеи што ги имаме за животот, како да може да ја внесе таа идеализација во сегашноста. Првпат го запознавме свирејќи со Kamaal Williams и Yussef Dayes, по што го издаде својот дебитантски албум Shiroi (Black Focus Records, 2018), во кој го претстави својот необично бавен и меланхоличен начин на свирење гитара. По истражувањето на различни територии и откривањето нови начини за обликување на музиката, следеа уште неколку различни изданија. Неговиот втор албум, Heiwa (Amai Records, 2021), беше повеќе под влијание на експериментален инструментален њу-скул хип-хоп, но сè уште го задржа својот уникатен начин на свирење. Лично можам да кажам дека во тој период ми беше омилени гитарист. Подоцна, со NAQI Vol. 1 (Amai Records, 2022), навлезе повеќе во светот на акустични гитари и некои мелодии што не ми легнаа најдобро во споредба со неговиот претходен звук, иако тие смирени гитари сè уште можеа да се слушнат некаде во позадина. Во следните два албума, влезе малку повеќе во светот на прогресивниот рок, што за мене беше тешкотија, а веројатно и за повеќето луѓе што ја слушаат неговата музика. Разочарана од насоката во која тргна, не им посветив многу внимание на Desta – The Memories Between (Amai Records, 2023) и Rihla (Amai Records, 2025), иако, секако, и на двата има неколку добри траки. Ги преслушав некои од сингловите пред ова издание и повторно ме вовлекоа во неговата музика, потсетувајќи ме на атмосферата на Heiwa. Звучеше како стилот конечно да почнува да се заокружува и да добива сопствен, уникатен облик.
Во Aurora, ги комбинира сите три влијанија од своите претходни изданија. Иако верувам дека неговиот звук со текот на времето ќе продолжи да го менува својот облик (бидејќи е сè уште многу млад), чувствувам дека Aurora е совршен за времето и просторот во кои постои. Прог-рок рифовите, во комбинација со лизгавиот звук на гитарата и трип-хоп ритмите, можат да претворат некој што се мршти на прогресивен рок во човек што сака подлабоко да навлезе во прогресивен звук на Мансур (не во цел прогресивен рок, да не претеруваме). Целиот микс го менува својот облик и го носи звукот во некоја друга сфера. Ја спомнав идеализираната слика за светот затоа што чувствувам дека албумот може да те однесе надвор од атмосферата, надвор од земниот свет и надвор од свесноста за сопственото опкружување. Нежно те воведува во звучниот свет на пригушени тапани и гласните рифови, споени на еден сонлив начин. Будат некаква носталгија за убавината на светот околу нас.
Суптилните вокали, исто така тивко поставени врз инструменталите, дополнително го создаваат тоа воздушесто чувство. Целиот микс едноставно нè отвора кон светот околу нас, будејќи очајна желба да ја слушнеме оваа музика во живо. Ме потсетува на чувството на оние концерти на кои можеш да го почувствуваш ветрот, затоа што просторот околу тебе е чист, а истовремено имаш и некое свое, приватно место во кое можеш длабоко да навлезеш во музиката. Не те задушува, туку ти дава некакво чувство на слобода. Токму тоа е интересниот дел од сето ова, како музиката да му остава простор на секој поединец да се смести во неа.
Неверојатно е како албумот содржи некои навистина остри звуци, како тешките бас-тапани, ненадејните синтисајзери што врескаат или прог-рок гитарите што одвреме-навреме просто урлаат, а сепак сè е толку внимателно поставено што музиката останува смирувачка и носи утеха.
Неговата музика го носи чувството на трип-хопот од 90те и 00те, споен со мрачниот, меланхоличен електронски звук, но пренесен во светот на гитарата. Неверојатен и исклучително препознатлив пристап кон звукот. Меланхолијата на пост-клубската сцена (онаа што Burial толку јасно и длабоко ја долови), обликувана во светот на гитарата. Како и неговите ко-бендовци со кои почна да свири, тој пронајде и измисли сосема поинаков јазик за изразување преку инструментот.
The music of Mansur Brown sounds exactly like the idealized thoughts we have about life, as if it were able to bring that idealization into the present. We first met him playing with Kamaal Williams and Yussef Dayes, then he released his debut Shiroi (Black Focus Records, 2018) where he presented his unusual way of playing the guitar, with its soft, mellow, melancholic sound. After exploring different territories and discovering new ways of shaping the music, he made a few different releases. His second LP, Heiwa (Amai Records, 2021), was more influenced by experimental instrumental new-school hip-hop, but he still carried his unique way of playing. I can personally say that, at that time, he was my favorite guitarist. Later, in NAQI Vol. 1 (Amai Records, 2022), he got more into the world of acoustic guitars and some melodies that didn’t sit well with me compared to his previous sound, even though you could still hear those mellow guitars being played somewhere in the background. In the next two albums, he got a bit more into the world of progressive rock, which was a complete pain in the ass for me, and probably for most of the people listening to his music. Disappointed with the direction he took, I didn’t pay much attention to Desta – The Memories Between (Amai Records, 2023) and Rihla (Amai Records, 2025), even though, of course, both of them also have some really nice tracks. I checked out some of the singles before this release, and I was partly brought back into it, reminded of the vibe of Heiwa. It sounded like his style was starting to come together and take its own unique form.
In Aurora, he combines all three influences from his previous releases. While I believe that his sound is going to change shape with time (since he’s very young), I feel that Aurora is great for the exact time and space it exists in. The prog-rock riffs combined with the slidey guitar and the trip-hop-ish drums can turn a prog-rock hater into someone interested in diving deeper into the sound. The mix of the whole thing changes its shape and takes it into another sphere. I mentioned the idealized view of the world because I feel like the album is able to take you outside the atmosphere, outside the earthly world, and outside your awareness of your surroundings. It gently guides you into the sonic world of the muffled drums and the loud riffs, mixed together in a dreamy way. It brings a sort of nostalgia for the beauty of the world around us.
The subtle vocals, also quietly laid over the instrumentals, add to that airy feeling. The whole mix just opens us up to the world around us, desperately making you want to listen to it live. It reminds me of the feeling at those concerts where you’re able to feel the breeze because the space around you is airy, while also having a private place to dive deep into the music. It doesn’t suffocate you, it gives you some sort of feeling of freedom. That’s the interesting part of all this, it’s like the music gives space for the individual to place themselves inside of it.
It’s amazing how the album has some very harsh sounds in it, like heavy kick drums, sudden screaming synths, or the prog guitars just yelling from time to time, but it’s all so carefully placed that the music remains calming and gives solace.
His music has the feeling of ’90s and 2000s trip-hop combined with the dark, melancholic electronic sound, but brought into the guitar world. An amazing and extremely distinctive approach to sound. The melancholy of the post-clubbing scene (the one Burial presented so clearly and deeply), shaped into the world of guitar. Like his mates he started playing with, he found and invented a completely different language for speaking through the instrument.