„Вонка“е компилација на Бранко, кој на македонската сцена веќе е познат како Alone in A Crowded Room, а со ова издание го претставува и својот нов алијас Ронка. Компилацијата содржи траки од неговите претходни изданија, како сликовница од неговите длабоки мисли.
Низ егзистенцијални размислувања и темна меланхолијата, мрачни идеи што некогаш ги имаат осетливите луѓе, дури и кон луѓето околу себе, болката од живеење со таквите мисли се пренесува во звукот во “Вонка”. Смирената акустична гитара го скокотка умот, ослободувајќи ги емоциите што се кријат во нас, додека мекиот глас на Бранко ни кажува работи што можеби навистина ни е потребно да ги слушнеме, потсетувајќи нѐ дека и други ги чувствуваат истите нешта. Тоа се оние мисли поради кои често се чувствуваме осамено, како да сме единствените што ги доживуваат. Бранко ги преточува своите најдлабоки размислувања и идеи во текст, што веројатно е и причината зошто музиката делува толку блиско. Скромна, човечка и искрена.
А има и такви песни кои истражуваат одредени посакувања, повторно погледнати низ меланхоличните очи на авторот. Тие се занимаваат со подлабоките чувства што се кријат зад работите кои општеството обично нè тера да ги прифаќаме како нешто нормални. Оние моменти кога мораме да се преправаме дека сме “нормални луѓе”, додека во себе едноставно сакаме да избегаме од таа „нормалност“и да се вратиме кон основните, човечки нешта како чувствувањето емоции, љубeње или едноставното постоење.
Компилацијата делува како збирка на записи од дневник, избрани скоро како филмски сцени, најинтересните и оние што се надоврзуваат меѓусебно. Како што сугерира и описот на Bandcamp, ова издание е совршено за есенската тага. Со сувоста на паднатите лисја што крцкаат под нозете, музиката ја нуди потребната топлина кога времето наеднаш заладува.
Мојот првичен впечаток за изданието беше прилично критички. Никогаш не сум успеала да се поврзам со ваков тип на музика, секогаш ми делувала премногу мека и лесна. Но кога ѝ дадов шанса, успеав да се пронајдам во текстовите и нивната скромна искреност. Бранко многу брзо го најде своето место на сцената, а мислам дека причината е сосема очигледна, искреноста што ја внесува во своите песни може секого да го вовлече во неговиот свет. Текстовите звучат како негови соголени мисли, распослани низ жиците на гитарата. Меланхолични и носталгични, некогаш тивко прошепотени, некогаш не, но секогаш длабоко човечки и вистинити.
“Vonka” is a compilation by Branko, already known on the Macedonian scene as Alone In A Crowded Room, who introduces a new alias, Ronka (meaning 'crumble' in certain Macedonian dialects), with this release. The compilation brings together some tracks from his previous releases, like a collection of sketches filled with his intimate thoughts.
Moving through existential thoughts and the melancholy of the eerie, dark ideas that sensitive people sometimes have, even towards the people around them, the pain of having to live with these thoughts is transferred into the sound. The calm acoustic guitar gently tickles the mind, making it release emotions from within, while Branko's soft voice tells you things you might really need to hear, reminding you that other people feel these things too. These are the kinds of thoughts that often make you feel alone, as if you're the only one experiencing them. Branko puts his deepest thoughts and ideas into this music, which is probably why it feels so relatable. It's humble, human and honest.
Other tracks explore desires, again seen through the melancholic eyes of the artist. They deal with the deeper feelings behind things that society usually makes us accept as simply normal. Those moments when we have to pretend to be normal guys, while inside of us, we just want to escape that ‘normality’ and get back to the basic, human things like feeling emotions, loving, or simply existing.
The compilation feels like a collection of diary entries, selected almost like movie scenes, the most interesting ones and the ones that fit well together. As the Bandcamp description suggests, it's a perfect fit for autumn. With the dryness of fallen leaves crumbling beneath your feet, the music provides the warmth you need when autumn suddenly turns cold.
My initial opinion of this release was rather critical. I've never really connected with this kind of music, it's always felt a little too soft and light for me. But I realised that once I gave it a chance, I could find myself in the lyrics and the humble honesty. Branko found his place on the scene very quickly, and I think the reason is quite obvious, the honesty he puts into his tracks can draw anyone into his world. The lyrics feel like his naked thoughts, spread across the guitar strings. Melancholic and nostalgic, sometimes quietly whispered, sometimes not, but always deeply human and true.