Amplidyne Effect - An Evening at the Cultural Center (AMPEFF, 2026)
Не секогаш се случува да се исклучам целосно додека слушам музика, како што се случи кога го слушав An Evening at the Cultural Center од Amplidyne Effect, импровизацискиот амбиентален проект на Мартин Георгиевски. Некои би рекле дека тоа е знак дека музиката не успеала да ми го задржи вниманието, но кај мене тоа обично значи дека музиката успеала да ми го стиши мозокот и да ме стави во спокојна, речиси-надвор-од-телото состојба.
Албумот почнува со акорд на пијано кој пулсира низ првата песна како камбана која го означува почетокот на часот, придружен од меки падови додека пријатно дисторзирана мелодија влегува и излегува од песната. Пијаното полека исчезнува како што беспрекорно првата песна преминува во втората, која започнува со поморничава енергија, glitchy брановидни ноти и дистописки синтисајзерски делови кои нè водат кон поинтензивен, дисонантен крај. Третата песна ме направи да се чувствувам како да се шетам во некој опустошен град чии најдобри години се одамна зад него, но колку повеќе време поминувам шетајќи, толку повеќе ги чувствувам малите зраци на надеж кои сè уште не умреле. Продолжуваме со прошетката во четвртата песна, со додатни перкусивни елементи кои еволуираат во catchy jam со филтрирани синтисајзери. Петтата, последна песна започнува со секвенцирани ноти и истата дисторзирана гитара налик на нешто што би го свирел Брајан Ино. Приближувајќи се кон крајот, песната станува сè подалечна, давејќи се во реверберација додека прекрасно пијано го затвора албумот.
An Evening at the Cultural Center е повеќе од конвенционален албум, бидејќи сите песни се прелеваат една во друга и нè носат на патување исполнето со прекрасни звуци и текстури. Снимен е за време на соло концерт во Културно-информативниот центар во Скопје, и откако го слушнав, жалам што не дознав за него за да го слушам во живо.
It's not always that I zone out when I listen to music, but it's exactly what happened when I first listened to An Evening at the Cultural Center by Amplidyne Effect, the improvisational ambient project by Martin Georgievski. Some might argue that zoning out when listening to a new piece of music means it couldn't keep your attention, but with me it's usually a sign that the music was able to silence my brain for a bit and put me in a peaceful, almost-but-not-completely-out-of-body state.
The album begins with a piano chord that pulses throughout the first song like the bells of a church ringing at the full hour, accompanied by soft pads while a pleasantly distorted melody pops in and out of the song. The piano chord slowly fades away as we seamlessly transition into the second track which starts off on a more eerie, almost horror-like vibe with glitchy undulating notes and dystopian sounding synth parts that lead us towards a more intense dissonant end. The third track feels like taking a walk through a ravaged city past its prime, but the further we walk through it, the more we feel glimmers of hope still prevailing, for lack of a better way to describe it. The fourth track continues the walk, but slowly adds percussive elements and evolves into a catchy jam with filtered synths. The fifth, last track starts with sequenced notes and the same distorted guitar from the first track that reminded me of something Brian Eno would play. Nearing the end, the track gets more and more distant, drowning in reverb as a beautiful piano closes the album.
An Evening at the Cultural Center is more than a conventional album, as all the songs flow into one another to form a journey filled with beautiful sounds and textures. It was recorded during a solo concert at the Cultural Information Center in Skopje, and after listening to it I regret not finding out about it when it was happening.
